Upana Caves

Voor Fields, een soort van Blokker die opheffingsuitverkoop hield hier in Gold River, stond een kleine pick-up geparkeerd die gespoten was in een origineel varen-camouflage patroon. Net toen Linde van dichtbij aan het kijken was hoe het gemaakt was kwam de eigenaar naar buiten en zei: 'Hands off my car!'(of woorden van gelijke strekking). Linde schrok aanvankelijk, want ze had de glimlach van de man niet direct gezien.
Op de logische vraag hoe het gemaakt was, vertelde hij dat hij dit zelf gespoten had waarbij hij echte varenbladeren gebruikte. Alle auto's in Gold River die een afwijkend spuitwerk hadden, waren door hem gespoten.
Uiteraard kwam het gesprek al snel op wat ons hier bracht en gaandeweg vertelde hij dat hier ook mooie grotten waren, de Upana Caves. Hij had zelf nog de trap gemaakt die leidt naar de ingang van de grot. Dat leek ons een prima invulling van de dag.

In tegenstelling tot de lavagrotten die we eerder gezien hadden, waren deze grotten van kalksteen en marmer en waren minder rechttoe-rechtaan. Dit kwam meer in de buurt van het echte speleo-werk. Je kon vaak meerdere kanten uit, je moest regelmatig door je knieën en de vormen waren erg grillig. De tunneltjes waar je alleen op je buik doorheen kon hebben we natuurlijk niet gedaan, want behalve dat je er verschrikkelijk smerig van zou worden, zouden we dan waarschijnlijk last krijgen van claustrofobie.

Op enkele plaatsen verdween de nabijgelegen rivier ondergronds en liet zich in de grotten weer zien. Door het hoge water, als gevolg van de vele regen de afgelopen periode, en ook weer sneeuw, waren ze niet allemaal even toegankelijk.
In één van de grotten stak het marmer opvallend wit af tegen het donkere kalksteen. Het marmer had ronde kuiltjes die deden denken aan een golfbalreliëf. In deze grot nestte ook de waterspreeuw die regelmatig zijn luid roepende jonkies kwam voeden.

Na weer 15 kilometer teruggereden te hebben over de natte gravelweg naar Gold River was de camper onherkenbaar smerig. De grote sticker op de achterkant was bijna niet meer te zien.

Eind van de dag zijn we langs het Medical Center in Gold River gegaan om even naar een rood plekje op de huid bij Linde te laten kijken. De huisarts had vandaag geen tijd meer en als we er toch graag naar gekeken wilden hebben moesten we verderop in de gang maar op de 'nurse-buzzer' drukken. We dachten dat dit een soort centrumassistente was.
Toen we aan de (mannelijke) nurse uitlegden wat het probleem was, vertelde hij dat voor elke intake een flat fee tarief geldt van 600 dollar, zelfs voor 2 minuten kijken naar een rood plekje. Dat was even schrikken! Anders moesten we morgen terugkomen voor de huisarts die slechts 100 dollar rekende. We waren blijkbaar op de spoedeisende hulp terechtgekomen.
Terwijl de nurse even weg liep, wilde zijn collega er wel even naar kijken. Ze zag al snel dat het een onschuldig iets was en vertelde welk zalfje we moesten gebruiken.
Zo werden we als toerist toch weer heel aardig geholpen.

Nootka Trail dag 6 – Vliegtuig gemist

's Ochtends tussen 9.00 en 10.00 uur zou het watervliegtuigje ons op komen halen vanaf Bajo Point. Daar is een soort van Lagune waar zelfs bij ruige zee goed te landen zou moeten zijn. 10.00 Uur was volgens de getijdetabellen wel het uiterste tijdstip, want anders komen er teveel stenen boven water uit en wordt het te riskant.
Net na 10.00 uur kwam eindelijk de Beaver, maar uit een voor ons onverwachte richting. Hij vloog laag over, wenkte een keer met z'n vleugels en vloog door. Het waterpeil was blijkbaar te laag.
We wachtten nog even af, maar toen klom Lo maar in de satelliettelefoon. Bleek dat de afspraak niet helemaal duidelijk was. De eerstvolgende mogelijkheid was om vier uur vanmiddag. We hadden allemaal even moeite met het bericht, omdat we ons erop ingesteld hadden terug te gaan naar de camper. Daarnaast regende het en hadden we alles ingepakt.

Na kort overleg besloten we het strand maar verder af te lopen en zouden wel zien wat we nog tegen zouden komen. Er is immers altijd wel wat te beleven.
Al snel zagen we twee zee-arenden die samen een nest aan het bouwen waren. Niet dat dit de eerste zee-arenden waren, want we zagen elke dag wel een aantal van deze imposante vogels langs de kustlijn soaren.
Omdat het inmiddels eb was konden we ook weer over de schelven struinen naar leuke bezienswaardigheden. Floor lievelingsbeestjes, de zeesterren, zagen we natuurlijk weer en soms zelfs een bijzonder exemplaar zoals een kleine groene diepzee-zeester die hier eigenlijk niet thuis hoorde.
Het mooiste waren de Harlekijneenden die met enkele tientallen op de rosten zaten.

De rest van de middag werd gevuld met verhalen van Lo bij het kampvuurtje. Van leuke en minder leuke voorvalletjes die hij op al zijn reizen had meegemaakt, tot al het kattenkwaad dat hij vroeger had uitgehaald. Linde en Floor smulden ervan. Telkens opnieuw kwam de vraag: 'Lo Camps, weet je nog een verhaaltje?'. De meeste indruk maakte Truus de haan wel, die ze opgevoed hadden in hun hanglamp op de slaapkamer, omdat pa Camps van niets mocht weten. Of het toastje met kattenvoer voor tante Mien. Of het ‘duzend-dingen-duukske'.

Die middag kwam het watervliegtuigje precies volgens afspraak. Snel werd alles ingeladen en vlogen we terug richting Mowachaht. We namen overhaast afscheid zodat Lo de laatste veerboot naar Salt Spring Island nog kon halen. Later hoorden we dat hij 2 minuten over had na een paar honderd kilometer gereden te hebben.

Nootka Trail dag 5 – Drie wolven!!!

Toen we 's ochtends klaar stonden om weg te gaan, wenkte Lo ons dat hij een wolf zag. De wolf kwam over het strand in onze richting gelopen en we hoopten dat hij aan ons voorbij zou lopen. Waarschijnlijk rook hij ons (we hadden de wind in de rug), want hij stopte op een gegeven moment en liep het bos in. Dat was een mooi begin van de dag.

Omdat het gistermiddag hard waaide was het wateroppervlak van de getijdepoeltjes zo rimpelig dat je maar moeilijk zag wat er allemaal in zat. Daarom zijn we deze ochtend weer teruggegaan. De rugzakken lieten we op het strand achter en gingen weer de schelf op. De getijdepoeltjes waren deze ochtend beter te zien dan gisteren en daarom ook een stuk mooier.

Terwijl we op een paar honderd meter van het strand op de schelf rondstruinde, spotte Inge een wolf op het strand. We hielden ons rustig en waren benieuwd wat hij zou doen.
In de buurt van onze rugzakken hield hij halt, want blijkbaar had hij onze geur opgepikt. Even later liep hij weer rustig verder. Het was op grote afstand, maar erg mooi.

De wandeling was ook vandaag niet al te lang, maar wel weer lastig. Continu liepen we over keien, klein en groot, wat na enige tijd toch ook vermoeiend werd. Het waren wel mooie keien, omdat ze door het zand prachtig glad geslepen waren.

Terwijl we zaten te lunchen, een beetje verscholen bij een beekje, stond ineens wolf nummer drie voor onze neus op zo'n 10 tot 15 meter. Hij keek naar ons en kuierde op het gemak verder. Toen hij uit het zicht was ging Marijn snel om het hoekje kijken. De wolf wist blijkbaar ook niet goed wat hij gezien had, want ook hij keek nog even om. Drie wolven op één dag. En dat vooral omdat we het rustig aan doen.

Die middag hebben we een kampeerplekje gezocht bij Bajo Point waar we morgen opgepikt zouden worden. Hier lagen op het strand veel gladde steentjes, dus konden we de stenenverzameling weer aanvullen.
Na even zoeken hadden we voor onze tent alweer een prachtig plekje gevonden in het bos. Lo heeft de locatie in zijn GPS gezet. Wie weet komt hij nog eens van pas.
Op een gegeven moment kwam Linde aanzetten met een of andere ronde beige schijf, die het meeste weg had van een groot dik bierviltje. Bioloog Lo wist meteen wat het was: een dekplaat van een tussenwervelschijf van een grijze walvis. Zoiets had Lo hier nog niet eerder gezien. Linde heeft blijkbaar een neus voor bijzondere vondsten.

Nootka Trail dag 4 – Wolvensporen

Toch wel opgelucht dat we besloten hadden ons ruim halverwege de Nootka Trail op te laten pikken en niet tot aan het eind door te lopen, begonnen we de dag met nieuwe frisse moed.

Toen Marijn 's ochtends de tent uit kwam en even ging plassen zag hij op zo'n 30 meter afstand een wolf staan. Stom natuurlijk dat je bij het plassen je camera niet bij je hebt.
Snel de rest geroepen, maar Inge en Lo waren net te laat. Dat was de eerste wolf die we ooit in het wild hadden gezien (al had Inge er 3 jaar geleden ook al eentje in Denali gezien)!
En Linde en Floor zagen voor het ontbijt ook nog een mink. Die hadden wij allemaal nog nooit gezien.

We zagen de rest van de dag steeds verse wolvensporen op het strand, soms meerdere naast elkaar. Toch wel bijzonder dat je over een strand loopt, waar eerder die ochtend ook enkele wolven hebben gelopen. Daarbij heeft Lo tal van verhalen en wetenswaardigheden uit de tijd dat hij zelf als bioloog nog onderzoek deed naar wolven. Dat zijn juist de dingen die het voor ons erg leuk maken om met Lo op pad te zijn.

De etappe was gemakkelijk vandaag: brede, uitgestrekte zandstranden. Op deze stranden vonden we behalve allerlei schelpjes ook Sand Dollars (ronde witte schijven van ca. 8 cm, uit de familie van de zee-egels en zeesterren). Vroeger werden deze door de natives gebruikt als betaalmiddel.

Vroeg in de middag waren we al bij ons volgende kampeerplekje bij Calvin Falls, een mooie brede waterval en prima drinkwater. Voor het oversteken van de rivier moesten we de waterschoenen aan, maar omdat het eb was kostte het niet al te veel moeite. Later op de dag bij vloed zou het een heel ander verhaal zijn geweest. Het zeewater stuwt het riviertje dan een kleine meter op.

Bij ons kook- en stookplekje bij Calvin Falls zaten we laag bij de grond uit de wind tussen al het drijfhout. Het voordeel van het drijfhout was dat het prima stookhout is. Je zou verwachten dat het nat is, maar deze Red Ceder is van binnen kurkdroog. Op dit soort momenten bleek dat het meenemen van de bijl geen overbodige luxe was. Marijn had in het begin nog geopperd deze thuis te laten om gewicht te besparen.
20 Meter in de bosrand hadden we een prachtig idyllisch tentplekje. Het is dat Lo de plek kende anders hadden we dit niet zomaar gevonden.

Hier waren ook uitgestrekte schelven waar we naar getijdepoeljes zijn gaan kijken. We vonden kraakheldere potholes van enkele meters groot en ruim een meter diep. Ze zaten afgeladen vol met anemonen, tientallen paarse zee-egels, veel zeesterren en ander klein grut.
Lo had deze nog niet eerder gezien, omdat daar normaal de tijd voor ontbreekt en je ze alleen kunt zien bij laag tij.
Inmiddels zijn we zelfs blij dat we de tocht ingekort hebben. We hoeven minder lang met de zware rugzak te lopen en hebben alle tijd om stil te staan bij de dingen die we interessant vinden.

Nootka Trail dag 3 – Zwaar, te zwaar

Prachtig weer vandaag, een graad of 15 en onbewolkt. Kortom prima wandelweer. Dat hadden we ook wel nodig, want we hadden 13 zware kilometers voor de boeg.

We konden direct het lastige bos in, waar veel geklauterd moest worden. Linde en Floor konden soms nog onder de over het pad liggende boomstammen door, maar vaak lukte dat ook niet. De stammen waren erg glad en door de vele regen van gisteren en afgelopen nacht waren er ook veel lastig te omzeilen modderpoeltjes. Lo deed zijn best om de beste route te zoeken, maar het viel niet mee. Daarnaast waren de rugzakken zwaar en bleven ze regelmatig haken aan overhangende takken. Na 2,5 uur waren dan eindelijk uit het bos en konden we verder langs het strand.

Maar toen we achterom keken over de baai zagen we onze kampeerplek nog zo dichtbij liggen. We waren qua afstand nauwelijks wat opgeschoten! We begonnen een beetje te twijfelen of we het eindpunt van de dag wel zouden halen, maar Lo zag het nog positief in. Na een korte pauze gingen we weer op pad.

Het strand was afwisselend, maar zeker niet gemakkelijk. Soms een mooie gladde rotsondergrond, dan weer keien waar je al balancerend je weg over moest zoeken. Schelven die droog waren gevallen bij eb, maar nog wel glibberig waren van de algen of een kiezelstrand waar je diep in wegzakte. Genoeg afwisseling dus en zeker ook mooi, maar we hadden moeite om een goed tempo aan te houden.

Tijdens de lunch hebben we met Lo overlegd en een soort van besloten dat we niet meer door zouden gaan tot het geplande eindpunt van vandaag, maar eerder een kampeerplek zouden zoeken. Eigenlijk hadden we daarmee ook besloten dat we de Nootka Trail niet meer tot het eind toe zouden kunnen volbrengen, terwijl we nog maar net begonnen waren. De ingebouwde dag speling hadden we gisteren immers al opgebruikt. Marijn had er wat moeite mee, maar belangrijker was dat dit voor iedereen een mooie ervaring moest worden in plaats van een prestatietocht.

Mooi was dat we een jonge zwarte beer op het strand zagen lopen. Hij zag ons echter ook al snel en liep het bos in. Verscholen in de bosrand bleef hij nog even staan kijken en was toen verdwenen.

Later op de middag vonden we dat het genoeg was voor vandaag. Het plekje had echter geen goed drinkwater, maar we hadden waterzuiveringsmiddelen bij ons, dus dat was niet onoverkomelijk. Terwijl Lo toch nog even verder ging kijken voor een beter plekje, gingen wij alvast plekjes voor de tenten egaliseren in het bos. Alles beter dan op het strand met de tent. Net toen wij klaar waren met een prachtige plek voor de tenten, kwam Lo terug en zei dat hij een beter plekje had met drinkwater. Met lichte tegenzin liepen we een half uur verder, maar achteraf moesten we hem gelijk geven. Hier was volop speelgelegenheid, prima drinkwater en een prachtige kampeerplek in het bos.
Hier konden we gelijk onze biologische zeep proberen en het zout en zweet van ons af spoelen. Het beekje was fris, maar het voelde lekker aan om weer schoon te zijn.

Nadat we onze tenten hadden opgezet en vuur gemaakt, ging Lo eens kijken hoe het stond met de Chinese medemensen. Begin van de middag waren ze ons gepasseerd, maar ze moesten nog om een kaap heen die volgens de getijdetabel eigenlijk niet meer te doen was op dit tijdstip. Nieuwsgierig, maar ook bezorgd, had Lo ze ontdekt met zijn verrekijker. Hij zag ze ploeteren en even later ging de eerste met rugzak en al koppie onder. Eenmaal weer op het droge zullen ze ook beseft hebben dat ze moesten wachten tot het water weer wat lager zou staan.

Nootka Trail dag 2 - Dagje basiskamp

De weersvoorspelling kwamen uit: regen. Gelukkig iets minder dan voorspeld, maar het was wel goed nat. We begonnen de dag dan ook onder het zeiltje voor een ontbijt bij het vuurtje.

Misschien zouden we vanmiddag nog op pad gaan, maar alleen als het weer het toe zou laten. Daarnaast moesten we in de planning ook rekening houden met het getij. Bij laag tij konden we over het hardere zand bij het water lopen, bij hoog tij zouden we vaker door de losse keien op de vloedlijn moeten lopen. Maar nog belangrijker was dat dat sommige stukken bij vloed domweg niet te doen waren. Of je moest door de zee met de rugzak boven je hoofd, wat gedoemd was te mislukken, óf je moest zelf een pad banen door het dichtbegroeide oerbos wat net zo goed onmogelijk was.

Voor de middag zijn we in de regen terug gegaan naar de plek van gisteren waar de Cyclamen en Chocolate Lillies staan. Daar was namelijk ook een rotsboog die voldoende beschutting biedt om droog te zitten en het is tegelijk een leuke plek voor een mooi kampvuur.
Tussen de buien door hebben we ook nog een zeeotter gezien, maar toen we via een omtrekkende beweging wat dichterbij probeerden te komen, was hij alweer weg.
Ondanks de fantastische verhalen van Lo en zijn ‘educatieve momentjes' hadden Linde en Floor er op een gegeven moment wel genoeg van en gingen we weer terug naar ons basiskamp. Op de terugweg zagen we nog enkele mooie getijdepoeltjes met zeesterren, anemonen en zee-egels.

Het weer was inmiddels iets beter geworden, maar we hadden al besloten op onze kampeerplek te blijven voor vandaag. Linde en Floor hadden de rest van de middag alle tijd om rond te struinen op het strand en te spelen in de strandjuttersspeeltuin.

Lo luisterde meerdere keren per dag naar het maritieme weerbericht en de vooruitzichten waren dat het vanaf morgenochtend droog zou zijn tot en met het einde van tocht. Behalve de radio voor het weerbericht had Lo ook getijdetabellen bij zich die van uur tot uur aangeven wat de waterstand zou zijn, zodat we de etappes nauwkeurig konden plannen.

Begin van de middag hadden we een watervliegtuigje gezien en hoorde het weer vertrekken vanaf Louie Lagoon. Dat betekende dat we gezelschap zouden krijgen. Er is namelijk geen andere reden waarom een vliegtuigje daar zou landen. Ze lieten erg lang op zich wachten, maar eind van de middag kwamen er dan toch vier Chinezen - door Lo direct ‘Chinese medemensen' genoemd - uit het bos gelopen. Vanaf dat moment werden ze door Linde en Floor ook steevast zo genoemd.
De Chinese medemensen kwamen vragen of het gemakkelijk was om vuur te maken. ‘Ja, als je weet wat je moet doen wel', zei Lo. We vonden het een vreemde vraag en waren dan ook erg benieuwd wat we verder nog konden verwachten van ze.
Toen ze net voor de regenbui hun tentjes hadden staan, waren we verrast te zien dat ze met hun vieren ook in vier aparte tentjes sliepen. Toen wij allang gegeten hadden en in bed lagen, hoorde Lo dat ze het vuur hadden aan gemaakt met benzine. Dat kan ook, maar als dat elke dag zo moet, ben je snel door je brandstof heen. En als je alleen op die manier vuur kunt maken...

Hoewel we prima sliepen, maakten we ons toch wat zorgen over de 13 kilometer lange tocht voor morgen, waarbij we ook nog eens behoorlijke stukken moeilijk bos door moesten. In het bos hier mag je blij zijn als je 1 kilometer per uur aflegt.

Nootka Trail dag 1 - Invliegen naar Nootka Island

Om 9.30 uur reden we richting Mowachaht, waar de watervliegtuigjes van Nootka Air liggen. Onderweg stond er een Roosevelt Elk op de weg. Leuk, want die worden op Vancouver Island niet zo vaak gezien.

Nadat alles ingeladen was vlogen we in zo'n 35 minuten naar Louie Lagoon op Nootka Island. Alleen bij het inzetten van de landing hadden we enige turbulentie, maar verder was het een erg rustig vluchtje.
Omdat het vliegtuigje redelijk laag vloog en de kustlijn volgde, konden we mooi zien waar we de komende dagen zouden lopen en wat enkele van onze kampeerplekjes zouden worden. Maar ook zagen we de vele Logging Companies die grote stukken berghelling kaal rooien en Salmon Farms die zalmen kweken in de baaien. Dit ongerepte gebied geniet geen enkele beschermde status, dus alles is hier toegestaan.

Louie Lagoon is een afgeschermde zoutwater lagune en daarom een prima landingsplek voor de Beaver. Bij het uitstappen moest je oppassen om niet op de zeesterren de stappen, vandaar ook de bijnaam Starfish Lagoon. Binnen 10 minuten was alles uitgeladen en vloog het vliegtuigje met een hels kabaal weer weg. Vanaf nu stonden we er alleen voor.

Het echte startpunt van de Trail ligt aan de oceaankust, dus moesten we een klein uurtje door het bos ploeteren. Er is een route door het bos, maar je kunt niet echt spreken van een pad. Omgevallen bomen blijven liggen waar je onder- of overheen moest en modderpoelen zijn lang niet altijd te omzeilen. Je kunt zien dat er regelmatig gelopen wordt, maar niemand voelt zich geroepen om het pad beter begaanbaar te maken. Dat is ook juist de charme van deze trail. Na dit uurtje zijn ook je kleren gelijk vies; dat is weer een zorg minder voor de rest van de tocht.
Voor Linde en Floor was dit tevens de eerste kennismaking met een rugzak die zwaarder was dan ze ooit gedragen hadden.

Eenmaal aangekomen op het strand werd eerst een geschikte kampeerplek gezocht. Tussen de talloze aangespoelde boeien die inmiddels in de bomen waren gehangen en allerlei scheepstouw, hadden we een prima plekje gevonden. Terwijl Inge en Marijn de tent opzetten, waren Linde en Floor al aan het spelen in het speelparadijs. Linde op de boeischommel en Floor aan het slingerscheepstouw of in de visnethangmat. Lo had z'n tentje ook zo staan en had binnen een handomdraai het vuur aan voor een kopje thee.
We hadden gisteren namelijk besloten om de hele tocht op een kampvuur te koken, wat 6 liter brandstof en een brander scheelde. We hadden overigens niet geweten hoe we dat ook nog eens mee zouden moeten nemen.

Op het strand hadden we ook enkele wolvensporen gezien. Dat wakkerde natuurlijk de hoop aan om eens een wolf in het wild te zien.

Die middag zijn we via een berenpad door het bos naar een ander deel van het strand gegaan. Na wat geklauter over de rosten stonden daar ineens, verscholen op een klein grasveldje, honderden Cyclamen (Schooting Star). Zoveel hebben we er nog nooit bij elkaar gezien. En verrassend genoeg hebben we ze daarna ook niet meer gezien.
Net zo bijzonder waren de tientallen Chocolate Lillies die bovenop een rots stonden. Alleen op die paar vierkante meter, verder nergens. Die hadden we nog nooit gezien en ook deze hebben we hierna niet meer gezien

Op diezelfde plek zagen we nog een rivierotter in een poeltje enigszins afgeschermd van de ruige branding.

Eind van de middag zagen we twee grijze walvissen erg dicht voor de kust. Meestal zie je slechts de ademspuit of een stukje van de rug, maar deze kwamen ze een paar keer met hun hele kop boven water uit. Beetje jammer voor Marijn dat hij net in de bosjes zat met zijn broek op z'n enkels.
Toen we eind van de dag onze tent in doken, moesten we nog wel wennen aan het strandzand en plakzout dat we de tent mee innamen. Linde en Floor hadden zo ongeveer het halve strand meegenomen in hun sokken en schoenen. Morgen gaan de gamaschen dus aan.

Omdat de laatste weersvoorspellingen erg slecht zijn voor de volgende dag, hebben we besloten dat we niet starten met de trail, maar op deze plek blijven staan. Een volledige dag in de regen lopen en de tent nat afbreken en opzetten, lijkt ons geen goede start van de tocht. Omdat we op voorhand toch al een extra dag ingepland hadden, komt de tocht verder niet in gevaar.

Voorbereiding voor de Nootka Trail

Op de camping hadden ze 2 hele mooie 18 holes midgetgolf banen. Nadat Marijn Floor de fijne kneepjes van het midgetgolf had bijgebracht (goede handgreep, juiste voetenpositie, armen gestrekt), ging het haar heel aardig af. Linde is iets minder serieus in het spel en vindt het gewoon leuk om te midgetgolfen, de score vindt ze niet zo belangrijk.

Daarna zijn we afgereisd naar Gold River om Lo Camps te ontmoeten voor de 6 daagse Nootka Trail. Op de camping werd alles uitgestald en moesten lastige keuzes gemaakt worden: een 4, 3 of twee 2 persoonstenten (het is de 3 persoons geworden), 1, 2 of 6 grote repen chocolade, hoeveel trailmix repen per dag, pindakaas of chocopasta, etc.
Linde en Floor kregen ook een rugzak aangemeten, want ook zij moeten sjouwen op deze trail. Na zoveel mogelijk thuis gelaten te hebben hadden we 4 volle rugzakken van resp. 6, 7, 21, 24 (+ 5 kg fotoapparatuur). Elke dag zal de rugzak wel iets lichter worden omdat er steeds minder eten overblijft, maar toch. Eigenlijk zijn de rugzakken van Inge en Marijn 5 kilo zwaarder dan gepland. We willen niet weten hoe zwaar de rugzak van Lo is...
Aanvankelijk zou ook Mark, de zoon van Lo, meegaan, maar in verband met zijn eindtoetsen op school lukte dat helaas niet. Behalve wat extra gezelligheid had hij ook een rugzak kunnen dragen.
Veel zal overigens afhangen van het weer. Op zich zijn de voorspellingen niet eens zo slecht, maar voor de 2e dag wordt 30 mm regen voorspeld. Dat is toch behoorlijk veel nattigheid. Misschien kiezen we er wel voor om die dag de tenten te laten staan en korte wandelingetjes te maken. We zullen zien hoe het loopt.
Linde en Floor waren binnen de kortste keren al dikke vrienden met Lo (ze kennen hem nog van 3 jaar geleden) en Floor wilde gelijk bij Lo in de tent slapen. Misschien kunnen we toch een kleinere en lichtere tent meenemen...