Huis-zeearend

In Duncan zijn we naar het hoog aangeschreven Quw'utsun Cultural Centre gegaan. De dame achter de kassa was bezig aan een gevlochten hoedje van de binnenbast van een Ceder. Leuk om te zien hoe de oude ambachten nog steeds toegepast worden.
In het museum staat een dozijn mooie totems aan de hand waarvan de historie van de Cowichan Tribe beschreven wordt. Toen we weggingen was het Ceder-hoedje af (3 uur werk) en was een ander bezig om van Mountain Goat garen iets te breien, een specialiteit van de Cowichan.
Wat we gezien hebben was interessant, maar stond niet in verhouding tot de entreeprijs van $40.

In Parksville staan we op een camping waar een zeearend koppel huist. We hebben de camper zo gemanoeuvreerd dat we vanuit het raam direct zicht hebben op de boom waar een zeearend zich zat te wassen of op de uitkijk zit. 20 Meter verderop kijken we uit op de boom waar hun nest in zit. Dat nest is overigens slechts zichtbaar, maar je hoort het gepiep van de kuikens als er weer eten wordt gebracht.

Morgen gaan we Lo Camps ontmoeten en zijn we vanaf woensdag 6 dagen met hem onderweg op Nootka Island. Het schoolwerk van Linde en Floor ruimen we voor een week op. Ze zijn overigens al bijna klaar met alle opdrachten. We zijn trots op ze!
En voor degenen die de komende 1,5 week jarig zijn: Bij deze alvast van harte gefeliciteerd!
En voor degenen die binnenkort op vakantie gaan: Fijne vakantie gewenst!

Canada

Vanochtend hebben we de veerboot genomen van Anacortes, USA naar Sidney op Vancouver Island. Na 6 weken zit het Amerika deel van de vakantie erop en gaan we verder in Canada. Het is bij de Canadese douane een stuk prettiger dan toen we Amerika inreden. Geen moeilijk vragen en formulieren hier, maar gewoon een gezellig praatje. Kortom, we voelen ons welkom.
Maar behalve de douane formaliteiten hebben we ons in Amerika prima vermaakt.

Op de 2,5 uur durende overtocht voeren we tussen de San Juan Islands, maar zagen behalve wat zeehonden weinig wild. Misschien zijn we wat veeleisend, maar je hoopt dat er walvis langszij zwemt.
Wel leuk waren de Pelagic Cormorants (Aalscholver) bij vertrek uit Anacortes). Ze vlogen af en aan met zeewier om hun nesten te bouwen.

In Sidney zijn we bij de Butterfly Gardens gaan kijken. Linde en Floor raakten niet uitgekeken, de ene vlinder was nog mooier dan de andere. Mooi was ook dat we vlinders verfrommeld uit hun pop zagen komen die even later prachtige volle vleugels hadden.

Wasdag

Na 2 weken was het hoog tijd om de kampvuurlucht uit de kleren te wassen. Het dak van het wasserettegebouwtje op de camping was deze winter echter ingestort en afgelopen nacht was alles pas weer hersteld. We moesten dus tot vanochtend wachten voor de was. Kortom we waren erg laat op pad.

Eind van de ochtend zijn we nog even bij Cruise America in Everett (bij Seattle) langs geweest voor weer enkele kleinigheidjes. We werden alleraardigst en snel geholpen.
Maar het verkeer is daar een drukte van belang. Je krijgt spontaan medelijden met de mensen die voor de eerste keer een camper huren en daar losgelaten worden. Net als in Portland, Oregon overigens. Kies dan voor Vancouver. Daar heb je tenminste nog even rustig de tijd om aan je camper te wennen, zonder links en rechts ingehaald te worden.
Wij voelen ons al sinds dag 1 prima op ons gemak met het rijden in de camper. We mijden hoogstens de snelwegen om meer van de omgeving te zien. In het begin kregen we zelfs nog een compliment over de soepele samenwerking bij het achteruit inparkeren op de kampeerplaats.

Het enige spannende moment vandaag was bij het afrekenen bij het tankstation. Allebei onze creditcards werden ineens geweigerd. Een snel telefoontje naar Visa leerde dat er gelukkig niets aan de hand was.

's Avonds op de camping hebben de dames een start gemaakt met het in elkaar zetten van hun dromenvangers met allerlei gevonden spulletjes.

5.000 km onderweg

Racoon eyes

Vanochtend hebben we de 5e junior ranger badge opgehaald nadat de opdrachten gecontroleerd waren door een park ranger en Linde en Floor de bijbehorende belofte afgelegd hadden. De ranger voegde nog enkele onderdelen toe aan de belofte, zoals het liefhebben en gehoorzamen van papa en mama, dus daar kunnen we ze de rest van de vakantie aan houden.

In verband met het slechte weer, regen en laaghangende bewolking (op de hogere delen van het park was dus zeer slecht zicht), adviseerde de ranger ons de wandeling langs de Tahoma Creek. Je zou daar ook Mountain Goats kunnen zien. Helaas was dit wel 30 kilometer heen en later weer terug. Maar omdat wij nu eenmaal graag wandelen én wild zien, hadden we dit er toch maar voor over. Daarnaast blijft het mooi om de bergweg door het park te rijden (onze 3e vos alweer gezien in het park).
Op de wandeling hebben we echter geen berggeiten gezien, dat was jammer, maar net voordat we terug bij de camper waren zagen we wel een glimp van een zwarte beer. Tenminste, dat leek zo. Uit een supersnel gemaakte foto die achteraf op de laptop werd uitvergroot, bleek dat we er inderdaad een gezien hadden. En dat terwijl beren in dit park maar sporadisch gezien worden.
Onze eerste beer van de vakantie kunnen we afstrepen.

Wij vinden het bijzonder dat we bijna 4 maanden met ons gezin op pad zijn, maar gisteren kwamen we een Zwitsers stel tegen (midden 50) dat al bijna 4 jaar op reis is. Ze hadden eerst op de motor de halve wereld rondgereisd, van Patagonië tot Australië. Die hebben ze toen verkocht. Nu hadden ze een campertje gekocht voor het laatste deel van hun reis door Noord-Amerika.
Dat lijkt Marijn ook wel wat. Zouden wij dat over 10 jaar ook doen?

Laatste sneeuwwandeling

De alpenweiden vol met bloemetjes hebben we hier in Mt. Rainier, net als 3 jaar geleden, niet gezien. Ook nu lag er nog volop sneeuw. Niet erg, want dan konden wij onze sneeuwschoenen weer onderbinden. Waarschijnlijk voor de laatste keer deze vakantie.

We hebben een mooie sneeuwwandeling naar de Nisqually Glacier gemaakt. We begonnen met grijs weer, maar langzaam aan begon het steeds meer op te klaren. Net toen we aan de terugweg begonnen, liet Mt. Rainier haar top zien. Leuk, want dat is lang niet iedereen gegeven die hier komt.
Linde en Floor hadden op de weg naar beneden een mooie sneeuwglijbaan gezien. Maar het glijden op je billen met sneeuwschoenen aan je voeten schiet niet echt op. Dus wat doe je dan? Op je rug met je hoofd naar beneden en afzetten met je sneeuwschoenen!

Er wordt hier gewaarschuwd voor bedelende dieren. Haal ze niet aan en voer ze niet, wat in het verleden blijkbaar teveel is gedaan. Zo hebben ze hier de brutale Gray Jay en Clark's Nutcracker, die op de parkeerplaats boven op je auto gaan zitten. Ook de Steller's Jay is niet echt mensenschuw. Op de camping zit hij op 1,5 meter afstand in de boom, te wachten tot er iets van zijn gading binnen bereik komt.
Maar nog bijzonderder is dat ook de vos (Cascade Red Fox) aan het bedelen is geslagen. We zagen ‘m al op z'n gemakje de parkeerplaats oversteken, ging even zitten en liep weer verder. Toen we met de camper naar beneden reden, zagen we er weer eentje die langs de weg liep. Toch even gestopt om het prachtige beest beter te bekijken. En zowaar, hij gaat gewoon poseren voor de foto. Leuk voor ons, maar zo hoort het natuurlijk niet.

We hebben vandaag wel een beginnersfout gemaakt. Iedereen weet dat je je goed moet insmeren als je in de sneeuw bent. Maar we dachten al een kleurtje te hebben en het was toch bewolkt. Nou, dat hebben we geweten. Aan het eind van de dag zaten er vier knalrode tomaten rond het kampvuurtje. Dat wordt nog leuk vannacht en morgen!

Something made out of nothing

Op de route naar Mt. Rainier National Park zijn we even gestopt bij het Mount St. Helens Visitor Center en hebben een kort wandelingetje gemaakt. De dames zagen van dichtbij een kolibrie en de kikker die gisteren alleen z'n grote kop boven het water uitstak, liet zich hier in volle omvang bewonderen.

Osprey & American Kestrel

Na een praatje gemaakt te hebben met een andere campinggast, kwamen we erachter dat in het dorpje een hot spot was bij de Grocery Store. Dus toen we vanochtend vertrokken hebben we de camper eerst langs deze winkel geparkeerd om de hele wereld op de hoogte te brengen van onze laatste 'avonturen'.
Maar tegelijk lazen we het avontuur van opa Marinus. Een botsing met een wielrenner leverde hem een ambulanceritje naar het ziekenhuis op. Gelukkig lijkt de schade mee te vallen.

In The Big Lava Beds, ook in de buurt van Mt. Adams, zouden mooie lavasteenformaties te zien zijn. We waren echter onaangenaam verrast dat deze lava beds grotendeels bedekt gaan onder een bos waardoor er nauwelijks iets te zien is. We zijn doorgereden tot de sneeuw ons weer tegenhield, maar het landschap bleef onveranderd.
Opvallend was nog dat we op ons pauzeplekje binnen enkele minuten 5 verschillende soorten patroonhulzen vonden. Blijkbaar hadden een paar locals hier hun hobby beoefend. Aan zo'n plekje houd je dan toch een apart gevoel over. Linde en Floor (en Marijn) hebben in ieder geval een hoop koper verzameld. De nog scherpe patronen hebben we maar laten liggen.

Toen we een tijdje later langs de weg bij de Columbia River pauzeerden hing een Osprey (visarend) boven het water. Een enkele keer dook hij naar beneden, meestal tevergeefs, maar niet altijd. Hij hing op slechts 30 meter afstand. Het was prachtig om naar te kijken. Dan weer hing hij stil tegen de wind in, dan weer liet hij zich afzakken, vloog over ons hoofd terug en ging weer op dezelfde plek hangen. En dat 1½ uur aan een stuk. Misschien nog wel langer, maar onze pauze was voorbij. Blijkbaar was dit, waar de Dog Creek in de Columbia River stroomt, zijn favoriete plekje.

Eind van de middag zijn we naar Ridgefield National Wildlife Refuge gegaan voor een wandelingetje. Ondanks dat de wandeling niet echt bijzonder was, hebben we toch de nodige vogels gezien: Great Egret, Lazuli Bunting (prachtig blauwe kop), Cedar Waxwing en American Kestrel. Tenminste, dit zijn een paar van de vogels die we herkenden en die wij bijzonder vinden.
De American Kestrel had blijkbaar hier zijn vaste jachtgebied. Hij hing boven het veldje naast de parkeerplaats toen we daar aankwamen, ging daarna op de hoogspanningskabel zitten en vloog van tijd tot tijd zijn vaste rondje. Drie uur later was hij hier nog steeds mee bezig.
In het water zaten trouwens ook nog uitzonderlijk grote kikkers. Dat doet het bij Linde en Floor ook altijd goed.