Overijverige specht

We werden vanochtend wakker met het typische, maar prachtige geluid van een Loon. Toen we de gordijntjes open schoven zagen we familie Loon in ons meertje, helemaal voor ons alleen. Pa en ma Loon doken continu naar beneden en voerden hun twee kleine Loontjes. En dat zo'n twee uur lang.

Op weg naar Boya Lake zagen we zeker 10, met zeil, tent en/of hout gefabriceerde eenvoudige onderkomens langs de weg en in de bosrand. Nou ja bosrand, het waren meer de zwartgeblakerde boomstaken die over waren na een bosbrand. We kunnen ons mooiere plekjes voorstellen.
Na een tijdje kregen we in de gaten dat het iets met paddenstoelen van doen had. Sommige boden ze te koop aan, een enkeling had op een bord staan dat hij ze juist opkocht.
Het is ons wel eens opgevallen dat hier na een recente bosbrand opvallend veel paddenstoelen groeien. Blijkbaar is daar meer geld mee te verdienen dan met goudzoeken.

Na een beer en een hertje zagen we langs de weg ook een vos. Blij dat hij niet direct wegliep, maakte we snel een foto. Maar net als in Mount Rainier was ook deze vos aan het bedelen geslagen. We stonden nog niet stil of hij liep naar ons toe en ging netjes voor het open raam op de weg zitten.

We waren al vroeg bij Boya Lake Provincial Park en zijn 's middags met prachtig weer met de kano het meer op gegaan. Het is een erg mooi, kraakhelder, azuurblauw meer, met veel eilandjes en inhammetjes. Gelukkig kregen we een kaart mee anders waren we hier binnen de kortste keren de weg kwijt geraakt.

Naast een paar beverdammen hebben we op deze middag een kleine 10 beverburchten geteld. En dat alleen al op het kleine stukje van het meer waar we geweest zijn. Overal lagen afgeknaagde bevertakken. Het moet hier 's avonds en 's ochtends wemelen van de bevers.
Toen we vlak bij een beverburcht waren, hoorden we ineens wat gekraak in de bosjes en zagen een eland met haar kalfje weglopen.

Eenmaal terug op ons kampeerplekje was een Yellow-bellied Sapsucker continu bezig met zijn favoriete bezigheid: sap zuigen. Hij heeft in twee berkenboompjes hele rijen gaatjes geboord en kwam om de paar minuten terug. Soms met een libelle of andere insecten in zijn snavel. Of hij die dan in de gaatjes stopt of alleen door het sap haalt en daarna opeet, is ons niet helemaal duidelijk geworden.
Hij trekt zich werkelijk niets van ons aan. Of we aan de picknicktafel zitten op 2 meter afstand of 2 meter verder in de camper, hij vliegt af en aan.
En net als gisteren was ook hier een eekhoorn die het sap uit de gaatjes kwam likken. En met enige regelmaat een Yellow-rumped Warbler die ook profiteerde van het werk van de specht.

Net voor het avondeten zagen we aan de overkant van het meer opnieuw moeder eland met kalf. Waarschijnlijk dezelfde als eerder deze middag.
En net voordat ze ging slapen zag Linde op bijna dezelfde plek iets zwarts. Net toen we de verrekijker pakten om vast te stellen dat het toch echt een boomstronk was, dook hij in het water en zwom het meer over. Het moet een bever geweest zijn.

Voor Linde en Floor zit de laatste vakantie-schooldag erop. Het laatste dictee is afgenomen vandaag, de schoolspullen zijn opgeborgen en nu is het ook voor hen en juf Inge vakantie!

Zuidwaarts over de Cassiar Highway

Vandaag wilden we de verhaaltjes van de afgelopen 6 dagen op internet zetten, maar dat viel niet mee. Het internet op de camping was zo traag dat we al blij waren dat we oma Ans, naast een eerder kaartje, via een onpersoonlijk mailtje konden feliciteren met haar 75e verjaardag. Skypen was kansloos en bellen lukte hier ook niet.
Bij de bibliotheek hadden ze ook WiFi, dus daar nog maar een poging gewaagd. Ook hier was het erg traag (alles loopt hier via een of andere trage satellietverbinding), maar wel stabiel. Twee uur later hadden we dan toch de verhaaltjes en foto's op de weblog geplaatst.

Samen met nog wat andere noodzakelijke bezigheden, zoals wassen en boodschappen doen, was de dag alweer bijna voorbij. Toch konden we nog een wandelingetje rond Wye Lake, het stadspark van Watson Lake, maken. Niet onaardig, maar omdat de wandeling genoemd werd in een Wildlife Viewing Guide, hadden we er iets meer van verwacht.

Daarna de tank volgegooid (voorlopig komen we geen plaatsje van enige betekenis meer tegen) en lieten we het meest noordelijke punt van onze route achter ons. Net iets ten westen van Watson Lake passeerden we het 1000 km bordje van de Alaska Higway en zetten we koers naar het zuiden via de Cassiar Highway. De dagen zullen weer korter worden en hopelijk slapen Linde en Floor dan ook weer eens keer op tijd.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij een Bird Observatory (ook uit het boekje). Het ruim een kilometer lange bospad was slechter dan gehoopt en compleet ongeschikt voor de camper. Eenmaal op de plaats van bestemming bleek er ook nog niets te zien. Alle noodzakelijke vlonders waren zo gammel of compleet kapot dat je nergens kon komen. Het observatiehutje lag naast de weg en had ook zijn beste tijd gehad. Daar kwam nog bij dat talrijke muggen op onverklaarbare wijze steeds door wisten te dringen tot in de camper.
Marijn deed toch nog een dappere poging in zijn bugshirt, maar moest het bekopen met een hoop muggensteken. En dat allemaal voor een Yellow-bellied Sapsucker.

Een eekhoorn maakte overigens dankbaar gebruik van de door de specht gemaakte gaatjes en keek of er voor hem ook nog iets te halen viel.

's Avonds om een uur of acht (we hadden bij de muggen observatieplek al gegeten) zijn we naast een mooi meer aan de Cassiar Highway gaan staan. Jammer alleen van al die verbrande bomen om het meer van een eerdere bosbrand.

En voor de meeschrijvers: 1 zwarte beer die er lekker lui ging liggen bij het paardenbloemen eten.

Foto's volgen zodra we een iets betere internetverbinding hebben (kan wel even duren).

Bizons tegen de beren: 10 - 8

Omdat het gisteren zo lekker was zijn we voor het ontbijt nog maar een keer de hot springs in gesprongen. De wandeling er naar toe over een 300 meter lang plankenpaadje is ook al leuk. Dat de muggen nog niet ontwaakt waren was een prettige bijkomstigheid. Dan kon je tenminste ook een keer het bad uit om af te koelen zonder wild zwaaiend rond te lopen.
Linde en Floor hadden gisteren een drijvende boomstam ontdekt waar ze leuk mee konden spelen en hadden die ook nu snel gevonden. Dat trok ook de aandacht van een ander meisje dat voorzichtig toenadering zocht. Onze helden keken er wat ongemakkelijk bij, maar al snel was duidelijk dat ze mee wilde spelen. Linde, Floor en Justine hebben daarna erg leuk samen gespeeld.

Heerlijk opgewarmd werd daarna koers gezet naar Watson Lake in Yukon Territory. De uitzichten waren minder spectaculair dan de vorige paar dagen, maar het wild dat we zagen maakte dat ruimschoots goed.
De eerste 80 kilometer telden we al 4 zwarte beren. Terwijl we naar eentje stonden te kijken, vloog hij er ineens vandoor. Twee tellen later kwam uit de struiken een andere beer die hem achterna rende.
Ook zagen we een zwarte beer die prachtig in zijn bruine vacht zat.
Wij vinden elke beer die we zien nog steeds fascinerend om naar te kijken, maar toen we bij de zoveelste beer aan Linde vroegen of ze ook nog even wilde kijken, zie ze: ‘Nee, ik weet inmiddels wel hoe een zwarte beer eruit ziet.' Ze was dan ook druk bezig met een tekening, waarin ze ‘Ik zag twee beren broodjes smeren' aan het uitbeelden was.

Onderweg zeiden we tegen elkaar dat het eigenlijk jammer was dat we geen bizons gezien hadden. Er wordt namelijk al honderden kilometers voor gewaarschuwd dat ze op de weg kunnen lopen.
Totdat we er zes op een groen veldje ontdekten. Voor de zoveelste keer werd de camper gekeerd en konden we ze via een doorkijkje zien grazen.

Daarna werd het een soort van wedstrijd voor ons of we meer beren of meer bizons zouden zien vandaag. Uiteindelijk wonnen de bizons met 10 tegen 8.

's Avonds hebben we in het Northern Light Center in een Omniversum-achtige bioscoopzaal nog een film gekeken over het sterrenstelsel en het noorderlicht. In de winter schijn je het noorderlicht hier goed te kunnen zien. Vandaag gaat dat zeker niet lukken, want het wordt hier zelfs midden in de nacht nog maar nauwelijks donker.

Old Alaska Highway

Direct vanaf de camping vertrokken we voor de Old Alaska Highway Trail.
Continu wordt de Alaska Highway verbeterd en raken er delen in onbruik. De oorspronkelijke weg was ook maar een eenbaansweg.
Het deel dat we vandaag liepen was al lang niet meer in gebruik en was vaak ook nauwelijks meer herkenbaar als een weg waar ooit gemotoriseerd verkeer gebruik van had gemaakt. Het pad was soms zo steil dat je er zelfs nu niet tegen op had willen rijden. Ook werd hier snel duidelijk waarom de weg vroeger vaak geblokkeerd was door aardverschuivingen. Het is zulk los gesteente dat er weinig voor nodig is om het in beweging te krijgen. Een verdwaald Stone Sheep kan eenvoudig een lawine veroorzaken.
We keken steeds uit op het rimpelloze turquoise Muncho Lake, voor velen het mooiste meer van de complete route. Onder ons, laag naast het water, lag de nieuwe Alaska Highway.
Bij het begin van de wandeling vond Linde een zelfgemaakte katapult. Die werd de rest van de dag dan ook veelvuldig gebruikt. Inge is al een keer geraakt, al dan niet bewust.

Even verderop hadden we nog een kort wandelingetje naar de Mineral Licks. Dit is zacht gesteente vol met mineralen waar Stone Sheep, Caribou en Elanden aan likken. Het bevat bestanddelen die nodig zijn voor hun hoorns, hoeven en haren.
Op deze wandeling vonden we enorme veel geel-zwarte veren met een mooie felgele schacht. Een of andere vogel was hier compleet kaal geplukt. Aanvankelijk leken ze niet eens echt. Helaas hebben we ze nog niet kunnen herleiden tot een bepaalde vogel.

Even verderop langs de route stonden 5 Stone Sheep, waaronder een erg klein kalfje, op de weg. Redelijk onverstoorbaar voor het voorbij rijdende verkeer bleven ze daar staan. Het kleintje ging er zelfs lekker bij liggen. Maar toen de belangstelling wat al te opdringerig werd, zochten ze een veilig heenkomen op de helling.

Eindpunt van vandaag was Liard River Hot Springs, een populaire stop voor vrijwel iedereen die hier langs rijdt. De camping was dan ook vol, maar de parkeerplaats van de camping mocht gelukkig ook gebruikt worden.
De drukte in de hot springs viel echter enorm mee. In een mooie natuurlijke setting zijn er twee aangrenzende baden. De eerste is zo warm dat het daar nauwelijks uit te houden is, de ander heeft een lekker temperatuurtje en afhankelijk van waar je gaat zitten is het kouder of warmer. Ook hadden we hier ons ‘eigen' geheime riviertje waar je bij kon komen door over en onder een paar boomstammetjes heen te zwemmen. Leuk was de Yellow-bellied Sapsucker die laag over ons hoofd vloog en vlak naast het water van boom naar boom vloog. 's Avonds zijn we nog een keer gaan badderen.
Het prettigste was dat hier geen vreemd gespuis rond hing, zoals bij onze eerdere hot spring ervaringen deze vakantie. Beetje vervelend waren wel weer de muggen die je tot in de hot spring achtervolgde.

Voor de statistieken: 1 zwarte beer

Stone Sheep

De kleine 100 kilometer naar Muncho Lake staat bekend om de Stone Sheep en Caribou die hier zitten, vaak ook op de snelweg. Er wordt veel voor gewaarschuwd.

De Stone Sheep zijn nauw verwant aan en lijken op de witte Dall Sheep die in Yukon en Alaska voorkomen, maar zijn grijzig van kleur. De Stone Sheep komen voor in het noorden van British Columbia. Beide behoren tot de thinhorns.

Op de mooie route zaten we eindeloos naar de hellingen te turen maar het leverde niets op, tot er eentje vlak langs de weg op de helling stond. Zij liet zich lang bewonderen en liet zien hoe ze gracieus over de steile helling huppelde.

Even verderop moesten we remmen voor een dame die een Eland aan het fotograferen was. Wij waren net te laat om de dame op de foto te zetten.

Bij Muncho Lake Hoopten we nog meer Stone Sheep te zien op de toepasselijke Stone Sheep Trail. Net zoals bij de eerdere wandelingen langs de Alaska Highway, hadden we ook hier wat moeite met het bepalen van de juiste route. We kozen de rechter van de twee dalen, waar we door de honderden meters brede, bijna droge rivierbedding liepen. Uiteindelijk konden we niet verder toen het dal zich vernauwde tot een smalle kloof.

Ook al hadden we geen Stone Sheep gezien, de rotshellingen waren prachtig van kleur en er stonden weer erg veel bloemetjes. Vooral de Yellow Ladyslipper, die we pas één keer eerder zagen, bloeide hier volop. Later op de camping stond het er ook vol mee, samen met de White Ladyslipper.

Op de terugweg besloten we om toch ook het linker dal een stuk in te lopen. En zowaar, hoog op de helling, zagen we dan toch zo'n 25 Stone Sheep. Ver weg weliswaar, maar we vonden het erg leuk om ze te zien.
Het was een erg mooie wandeling, soms wat vermoeiend doordat we zelf ons pad moesten zoeken door de rivierbedding, en net als gisteren zijn we er 5 uur zoet mee geweest.

Eindelijk stonden we vandaag eens vroeg op de camping aan Muncho Lake en hadden we tijd om lekker te niksen en een vuurtje te stoken. Het lijkt bijna vakantie.

Happy Canada Day

Vandaag was het Canada Day, een mooie reden om ... een wandeling te maken.

De Spring Flower Lake Trail begon direct vanaf de camping. Ook deze keer hadden we wat moeite om de juiste route te vinden. De erg summiere beschrijving en het sterk vereenvoudigde aangeplakte kaartje, waar we een foto van gemaakt hadden om in ieder geval iets te hebben, maakten het er niet gemakkelijker op.
Toen al snel na het begin het pad duidelijk de verkeerde kant uit ging, kozen we ervoor om een doorsteek te maken. Gebruik makend van allerlei wildpaadjes, die ons door het struikgewas leidden, kwamen we na ongeveer een kwartier gelukkig op het goede pad terecht. Daarna was het een eenvoudige wandeling. Hoe hoger we kwamen werd steeds duidelijker waarom dit pad Spring Flower Lake Trail genoemd is. Overal zagen we bloemen staan, vooral blauwe lupines en anemoontjes. Uiteindelijk eindigde het pad bij een mooi blauw koud bergmeertje omringd door kale bergen.

En op die kale bergen zouden Stone Sheep en Caribou zitten. Maar hoe we ook de hellingen afgespeurd hebben vandaag, we zagen helemaal niets. Beetje jammer.

Opvallend was dat we gisteren en vandaag al 3 mensen tegen zijn gekomen met een geweer over de schouder voor het geval een beer iets te opdringerig wordt. Wij vertrouwen vooralsnog op ons gezonde verstand, de bearspray en in dichte begroeiing ook de bear bells (dank je Liliane!).

20 Kilometer verderop zou een kampeerplekje zijn en onderweg zouden we alvast het startpunt voor de wandeling van morgen gaan zoeken. Maar waar we ook keken, zelfs nog een keer gevraagd (en werden we naar het verkeerde pad gestuurd), maar het bleef onvindbaar. Jammer, maar deze wandeling slaan we noodgedwongen over.
Door al het heen en weer gerij zagen we wel meerdere keren dezelfde zwarte beer langs de weg.

Aangekomen bij het kampeerplekje blijkt dat er niet meer over is dan een parkeerplaats. Toilet en picknicktafeltjes zijn weg, alleen de funderingen liggen er nog, en zelfs de bevers die hier zouden zitten lijken hun burcht verlaten te hebben, zo lijkt af te leiden uit de staat van de beverdammen.

Stone Mountain

Het deel van de Alaska Highway dat we vanochtend reden kenmerkte zicht door de talrijke dammen die door bevers gebouwd waren in de riviertjes langs de weg. Knappe bouwwerken zijn het.

We dachten vanochtend eerst een wandeling langs de Tetsa River te doen. Het pad moest uitkomen bij een meertje, maar we konden het beginpunt niet vinden. Daar waar de wandeling zou starten, bij Tesla Bridge #1, vonden we alleen een paardenpad. We hebben het een kilometer gevolgd, maar het volgde alleen de snelweg in plaats van de rivier. Wel leuke bloemetjes en veel wildsporen.

De beschrijving die we hebben van de Alaska Highway, die aangeeft wat er van kilometer tot kilometer te doen is, klopt niet helemaal met de kilometerpaaltjes die langs de weg staan. Het is daarom best lastig de juiste plekjes te vinden.

Daarna zijn we doorgereden naar Summit Lake in Stone Mountain Provincial Park, het hoogste punt van de Alaska Highway. Door de noordelijke ligging zit je hier op 1300 meter hoogte al snel in alpiene terrein.
Hier hebben we de Summit Peak Trail gelopen. Toen we eenmaal boven de boomgrens waren, liepen we steil omhoog. De vergezichten waren mooi en er stonden erg veel bergbloemen.
Toen we aan de afdaling begonnen, zag het weer er dreigend uit en voelden we al de eerste regendruppeltjes, maar net voor de bui losbarstte zaten we binnen.

Als je hier over de snelweg rijdt zijn er allerlei insecten die te pletter vliegen tegen de camper. Zo zagen we dat we op de gril een mooie vlinder en libelle gevangen hadden.

Inge naar de kapper

Inge is vanochtend in Fort Nelson naar de kapper geweest, heel spannend. De locatie en inrichting oogde ietwat goedkoop, maar achteraf was ze heel tevreden. En ook heel belangrijk natuurlijk was het prettige gesprek met de kapster.

Daarna hebben de Golotenneh, oftewel Moose trail, en Sahtenneh, oftewel Bear trail, gelopen. De Medzihtenneh (Caribou), Nódatenneh (Lynx) en Tsátenneh (Beaver) hebben we overgeslagen.
De wandeling was niet spectaculair, maar wel aardig. Wat wel spectaculair was, was e enorme hoeveelheid muggen. Vooral bij Inge cirkelden er steeds zeker 20 muggen om haar hoofd. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: We zijn heel erg blij met onze bugshirts. Want hier is nauwelijks tegen aan te spuiten en smeren.

Toen we zo'n 10 kilometer het stadje uit waren, bedachten we ineens dat wel handig was geweest om de tank vol te gooien. Hoe noordelijker je komt hoe minder benzinestations er zijn en hoe duurder de benzine wordt. Dus maar weer omgedraaid.

De Alaska Highway vanaf Fort Nelson is een stuk aantrekkelijker dan daarvoor. Je ziet iets meer van de omgeving en je hebt zo nu en dan mooie vergezichten.

En voor de statistieken: we hebben weer 2 zwarte beren gezien onderweg.