Warm

Vandaag weer een wandelingetje gemaakt in Whiskeytown. Deze was ons aanbevolen door het Visitor Center, maar het viel een beetje tegen.
We dachten steeds naast de Brandy Creek te lopen, maar dat was vaak meer op gehoorafstand dan op zichtafstand. Ook vandaag was het behoorlijk wam. 's Middags liep de temperatuur op tot zo'n 34oC. Dat zal er ook zeker mee te maken hebben gehad.
Wel zagen we weer veel hagedissen, een enkeling tot wel zo'n 25 cm, een verdwaalde hazelworm, mooie vlinders en soms wat leuke bloemetjes, zoals deze roze Pussy Ears.

's Middags hebben we groot inkopen gedaan in Redding, wat we elke week proberen te doen. Ook de tank weer vol gegooid tegen een aantrekkelijker tarief dan aan de Californische Westkust.
's Ochtends hadden we al op de camping het afvalwater 'gedumpt' zoals dat heet (Linde en Floor vragen dan ook steeds wanneer we weer moeten dumpen) en de vers watertank bijgevuld.
Zo, wij kunnen er weer een poos tegen.

Toen we de zoektocht wilden starten naar een camping bedacht Marijn zich dat de TomTom daar ook een handig hulpmiddel voor heeft. Dat was wel bekend, maar even ontschoten. Nu reden we zo een camping op. Dat hadden we 4 dagen geleden moeten weten toen we lang rondreden voordat we er een hadden gevonden.
En deze camping had nog een zwembad ook! Toch wel prettiger dan het ijskoude water van Whiskeytown Lake. Wel even de airco aan, want om 18:30 uur was het nog steeds 32oC.

Gold Panning

Vanochtend hebben we een leuke en eenvoudige wandeling gemaakt langs de Crystal Creek Water Ditch, een watergoot die ten tijde van de goudkoorts was gemaakt om de gasten van een hotel en de gewassen te voorzien van water. De rijkdom was hier niet weggelegd voor de meeste goudzoekers, maar wel voor degene die de goot had aangelegd en het hotel runde.
Op deze wandeling hebben we tientallen hagedissen gezien. Zodra we in de buurt kwamen schoten ze vliegensvlug weg en hoorde je ze ritselen door de droge bladeren. Toch lieten ze zich daarna vaak goed zien.

's Middags hebben we ons geluk beproefd in de Clear Creek door zelf te pannen naar goud. Marijn moest daarvoor wel eerst een permit kopen. De prijzen van de permits zijn sinds de tijd van de goudkoorts weinig in prijs omhoog gegaan, want hij koste slechts 1 dollar. Marijn mag nu een heel jaar pannen naar goud in Whiskeytown.
Ondanks de permit, was Marijn vooral bezig met het fotograferen van bloemetjes (wat door de forse wind niet echt wilde lukken) en de mooie vlinders die in het beekdal vlogen (maar die wilde vrijwel nooit rustig gaan zitten).
Linde en Floor gingen helemaal op in het goudpannen en vonden wel wat glimmende schilfertjes, maar bij nader inzien was dat toch geen echt goud.
De gieren hadden blijkbaar hoop dat we door de hitte bevangen zouden worden in dit dal, want op een gegeven moment vlogen er 7 boven ons hoofd.

Vandaag hebben we een andere campingplek gezocht in Whiskeytown (voor maar $7!). 's Avonds liepen er steeds een paar reetjes rond de camper en vlogen een paar spechten continu van boom naar boom. Zo is bijna elke kampeerplek toch heel speciaal.

Whiskeytown

Vandaag zijn we zo'n 200 kilometer naar het Oosten gereden naar Whiskeytown. Al snel veranderde het vochtige groene landschap van Redwoods en varens in normale naald en loofbossen op een gortdroge zanderige bodem. Elke bergrug die we passeerde betekende dat het warmer werd en het landschap droger. Het was een prachtige weg door de bergen, alleen hadden de drie dames het na 200 kilometer bijna aaneengesloten haarspeldbochten wel een beetje gehad. Om ze niet helemaal misselijk te laten worden deden we het qua snelheid rustig aan. Dat betekende wel dat we regelmatig via pull outs plaats maakten voor de wat snellere locals. Die lieten dan al claxonnerend weten het gebaar van de trage camper te waarderen.
Grappig zijn ook de niets aan de verbeelding overlatende namen die je onderweg tegenkomt, zoals Hells Gate en Rattlesnake River. Misschien niet de beste picknickplekjes.

Het tempo werd ook gedrukt door werkzaamheden aan de weg, waar road workers met bordjes STOP/SLOW aangeven of je een tijdje kunt wachten of langzaam voorbij de wegwerkzaamheden mag rijden. Bij langere stukken rijd je achter een pilot car aan.
De mannen, maar opvallend vaak ook vrouwen, die met die bordjes staan, doen dat 8 uur op een dag, weliswaar in shifts, maar het leek ons dodelijk saai, zeker in de brandende zon. Zelf denken ze daar anders over, althans zo vertelde eentje die tijd had voor een gesprekje. Hij sloeg de aangeboden koude cola overigens beleefd af. Dit in tegenstelling tot een paar fietsers gisteren die de cola dankbaar accepteerden.

Tegen de tijd dat we bij Whiskeytown aankwamen was de temperatuur al opgelopen tot 31oC. Gelukkig hebben ze hier een prachtig meer, Whiskeytown Lake, voor een verfrissende (zeg maar koude) duik en een namiddag op het strand.
In de camper op de kampeerplek, een grote geasfalteerde parkeerplaats, liep de temperatuur trouwens ook lekker op.

Toen de grootste hitte voorbij was zijn we gaan eten en daarna moesten Linde en Floor nog even aan het schoolwerk. Het was toen al 20:00 uur. Ze liggen aardig op schema, maar de schooltijden wijken wel een beetje af van normaal.

The Avenue of the Giants

Ferndale is een leuk authentiek dorpje op één vierkante mijl. Omdat we daar gisteravond na lang zoeken bij toeval op de camping terecht kwamen, hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om even door het dorpje te wandelen. Prachtige Victoriaanse gevels in allerlei kleuren. Als huisschilder heb je hier een gegarandeerd inkomen. Opvallend was dat de steigers bij een groot herenhuis dat net geschilderd werd, dezelfde kleuren hadden als het huis. Zo zag het er tijdens deze grote onderhoudsbeurt toch nog steeds heel aardig uit.
De etalage van Black Smith nodigde uit om naar binnen te gaan. Van openhaardstellen (kunstwerken op zich) tot simpele kledinghaken en van voorbijvliegende reigers tot prachtig geëmailleerde boomkikkers. Andere winkels liepen we snel voorbij, zoals de kledingzaak voor Girly Girlies (and their Boy Friends).

Daarna was het tijd voor onze laatste Redwood attractie: The Avenue of the Giants. Een 32 mijl lange autoroute door het Humboldt Redwoods State Park. Je slingert hier met je auto tussen de grote Redwoods door. Leuk om te rijden en indrukwekkend om te zien.
Ook nog een zijweggetje gepakt, waar de bomen nog dichter op de weg staan, naar het Rockefeller Forest, de grootste verzameling oude en hoge Redwoods ter wereld. Als je tussen die bomen door rijdt lijkt de camper van 7,5 meter ineens een speelgoedautootje. Veel van de bomen zijn hol (vaak door brand) en de ruimte die ontstaan is, is soms groot genoeg om met het hele gezin in te slapen. Bij andere bomen kun je door die holtes heen lopen en er aan de andere kant van de boom weer uitkomen.
Met The Avenue of the Giants hadden ook gelijk het meest Zuidelijke deel van onze vakantie bereikt. Vanaf nu gaat het een paar honderd kilometer richting het Oosten en daarna terug naar het Noorden.

Ook vandaag klopte de planning niet helemaal en gingen we wat laat op zoek naar een camping. De campings in en nabij het park vroegen in onze ogen schandalig hoge prijzen, dus reden we maar alvast richting de volgende bestemming. Uiteindelijk kwamen we uit bij Van Duzen County Park, waar we helemaal in ons eentje in een donker bos stonden op een fantastische plek in onze eigen Redwood Grove. 's Avonds een kampvuurtje met marshmallows tussen de enorm hoge bomen en de magie was compleet. De melding bij de ingang 'No shooting in the park' zorgde dat we met een gerust hart konden gaan slapen.

Wedding Rock

Vanochtend in het zonnetje buiten ontbeten en weer even ge-Skypet met oma Ans en opa Rien. Toch leuk als je elkaar zo nu en dan even kunt zien. Ook dacht Linde met Lotte te kunnen Skypen, maar die was even niet thuis en moesten we het met mama Suzanne doen.

In Patrick Point State Park zijn we bij Sumêg Village wezen kijken, een dorpje van de Yurok People. Hoewel dit een replica is, wordt het tegenwoordig gebruikt voor culturele en educatieve activiteiten door verschillende naburige native tribes.
Opvallend waren de kleine ronde ingangen op vloerhoogte, waar je slechts met de grootste moeite doorheen kwam. Die waren bedoeld om indringers en beren eenvoudig buiten de deur te houden met brandende stokken uit de vuurplaats.

In het park zijn ook enkele mooie uitzichtpunten over de Pacific, zoals Patrick's Point en Wedding Rock. Marijn ging op Wedding Rock uiteraard op z'n knieën . . . om een foto van de voorbij vliegende pelikanen te maken.

Het Azalea State Reserve iets verderop was nog maar net uit haar winterslaap, want de wilde azalia's stonden slechts in de knop. Bloemen waren er nauwelijks te bekennen.
Nadat we daar gelijk maar gegeten hadden, dachten we bijtijds een camping op te zoeken. Dat viel deze keer wat tegen. Uiteindelijk was het zo goed als donker voordat we een plekje gevonden hadden.

Junior Park Ranger

We wilden erg graag naar Fern Canyon, een kloof begroeid met varens. Helaas is de toegangsweg alleen toegestaan voor RV's van maximaal 24 feet. Die van ons is 25 feet. Maar belangrijker is dat in sommige riviertjes die je met de camper door moet nog teveel water staat. Bij het Visitor Center werd het ons afgeraden.
Een alternatief was om er via een andere route naar toe te lopen, heen en terug 10 mijl. Dat vonden we voor Linde en Floor iets teveel van het goede en dus ging Marijn alleen.
Gewapend met bear spray ging Marijn vroeg op pad om weer voor het middaguur terug te zijn, want dan moesten we van de camping af zijn.
Marijn waande zich helemaal alleen in het donkere bos, totdat de zondagochtenddamesjoggingclub voorbij kwam gekakeld. De rust keerde echter snel weer.
Aangekomen in de Fern Canyon moest het beekje dat er doorheen stroomt steeds weer overgestoken worden. Soms via boomstronken, soms springend en soms maar gewoon doen alsof er geen beekje was. Maar het was de moeite waard. Loodrechte wanden van zo'n 15 meter hoog volledig begroeid met varens.
Terug was het nog steeds erg stil. Behalve de dames, slechts 4 andere wandelaars gezien. Tijdens één van de welverdiende plaspauzes kwam verdorie datzelfde damesclubje weer voorbij. Die hadden blijkbaar op het strand nog wat oefeningen gedaan of een nog grotere ronde gelopen. Best knap. De laatste van de 4 dames die wat achterop raakte verontschuldigde zich nog met 'Just came back from Mexico sitting on my ass'.

Linde en Floor hadden ondertussen op de camping alle vragenlijsten en opdrachten gemaakt die nodig waren om een Redwood junior park ranger badge te verdienen. En natuurlijk moesten we helpen met vertalen, maar ondertussen weten ze al best veel van de natuur hier.

's Middags hebben we bij Big Lagoon op Agath Beach naar agaten gezocht. Eigenlijk wisten we niet goed waar we precies naar moesten zoeken, maar een ervaren agath hunter liet ons zijn buit zien. Toen konden wij ons ook vol overgave storten op het zoeken.

Grijze walvissen

Vandaag zijn we verder de Redwoods ingetrokken. Bij Stout Grove komen we nog meer grote bomen tegen. Langzamerhand wen je een beetje aan de enorme bomen, zeker als er zoveel bij elkaar staan. Maar zodra je er naast staat realiseer je je dat ze toch wel heel bijzonder zijn. Zelfs als ze dood gaan, duurt het nog 500 jaar voordat ze vergaan zijn.

Rond lunchtijd waren we bij Klamath River Overlook, daar waar de Klamath River in de Pacific uitmondt. Dit zou een goede plek zijn om grijze walvissen te zien. De volwassen walvissen laten de baby walvissen zien dat zo'n locatie ideaal is om aan eten te komen.
We hebben een paar walvissen 2 uur lang met enige regelmaat gezien terwijl ze daar heen en weer zwommen. Meestal maar eventjes een stuk van de rug, soms even de kop boven water stekend. Geen spectaculaire walvisstaarten, maar wel mooi om ze gade te slaan zo dicht voor de kust.

Zeker zo indrukwekkend waren de bruine pelikanen die laag boven het water vlogen en onafgebroken steeds opnieuw het water indoken voor wat vis.
En een paar Turkey Vultures (gieren) deden ook nog hun best om Marijn al soarend jaloers te maken...

Eind van de middag zijn we doorgereden naar Prairie Creek Redwoods State Park en zijn daar op de veel te dure parkcamping gaan staan à $35 met nagenoeg geen faciliteiten. Ach, gisteren hadden we er een voor maar $15 net buiten het park. En we zitten heerlijk buiten in de zon, voor het eerst deze vakantie. Dat is ook veel waard.

Floor of Ferns

En zowaar, we rijden California binnen en de zon schijnt. Nog wel fris (14 oC), maar de regenpakken zijn even niet meer nodig.

We zijn eerst naar het Redwood National Park Visitor Center in Crescent City gegaan om ons verder te oriënteren op de mogelijkheden in het park voor de komende dagen. De 25 feet van onze camper kan misschien nog een probleem gaan opleveren, omdat 24 feet de maximaal toegestane lengte is op sommige dirt roads in het park die mooie wandelingen ontsluiten. Wellicht dat we ons van de domme gaan houden of doen alsof we geen idee hebben hoe lang onze camper is.

Op de pier van Crescent City zagen we nog enkele mooie watervogels inclusief een Brown Pelican die direct voor onze neus landde. Een mooie vogel, maar wat onhandig in het bewaren van zijn evenwicht op de keien.
We dachten nog even een paar walvissen te zien die in deze periode langs de kust noordwaarts trekken, maar dat bleken rotsen te zijn die door de forse golfslag zo nu en dan net boven water uitkwamen.
Ook veel grond eekhoorns die hier wel heel brutaal zijn. Maar wat wil je? Ze worden gevoerd door lieden die dat leuk vinden. Ze sprongen letterlijk in zijn auto!

Daarna hebben we een paar wandelingetjes door het Jedediah Smith Redwoods State Park gemaakt tussen de enorme Redwoods, de hoogste bomen ter wereld. Er dringt zo weinig licht door in het bos dat je bijna geen fatsoenlijke foto kunt maken. De bodem van het bos is bedekt met varens, vandaar ook de 'Floor of Ferns', wat Floor natuurlijk wel leuk vond.

Linde de strandjutter heeft inmiddels haar tweede zonnebril gevonden en zoals gewoonlijk klavertjes-vier, deze keer tussen de Redwoods. We zijn benieuwd welke wens ze gedaan heeft...