Sneeuwengelbewaarder

Eerst even bij het Visitor Center langs om de 3e junior ranger badge op te halen, na Redwood en Lava Beds. Het kostte Linde en Floor gisteren zo'n 2 uur om alle vragen en opdrachten te doen, maar nu weten ze wel de belangrijkste dingen over Crater Lake. Daarnaast vinden ze deze programma's ook enorm leuk. Floor maakte nog de wijze opmerking: 'Zo ,dat is weer een natuurkunde les!'(Linde heeft 's avonds haar gewone natuurkundehoofdstuk gemaakt en vindt dat ook nog steeds leuk om door te nemen)

Daarna stond Watchman Peak op het programma. Maar daarvoor moesten we eerst een uur over de voor autoverkeer gesloten, maar al bijna sneeuwvrij gemaakte Rim Drive lopen. Vaak liepen we daar tussen meters hoge sneeuwwallen.

Marijn moest dan ook treetjes hakken in zo'n sneeuwwal om überhaupt van de weg af te kunnen om met de wandeling te kunnen starten. Een pad of route naar Watchman Peak was er niet en omdat je hier niet snel fout kon lopen, was het best leuk om je eigen route te bepalen, soms met mini-gids Linde voorop.
Vanaf de top hadden we een prachtig uitzicht op Wizard Island in Crater Lake. Ondanks de bewolkte lucht, zag het water er weer mooi blauw uit. En gelukkig was er 's ochtends nauwelijks wind waardoor de spiegelingen in het meer prachtig waren.
Net toen we aan de afdaling wilden beginnen, miste Inge onze kleine verrekijker. Die hangt aan de heupband van haar rugzak, maar kan er gemakkelijk af vallen. Ergens op de route omhoog zijn we de verrekijker waarschijnlijk verloren bij het uittrekken van de jassen of zo. Met wat geluk hoopten we ‘m op de terugweg te vinden.
De weg naar beneden was soms wat stijl waardoor Linde en Floor moeite hadden om overeind te blijven. Vooral Linde vond dat niet echt een probleem en zag in elke helling een leuke glijbaan.

Bijna beneden, op een plek waar Linde eerder een engeltje in de sneeuw had gemaakt om de weg terug te kunnen vinden, vond ze zowaar onze verrekijker! Dat kon geen toeval zijn. Het engeltje had blijkbaar goed op onze verrekijker gepast.

Omdat we 's middags niet al te veel kilometers wilden rijden, zijn we net buiten het nationaal park op een grote kale parkeerplaats pal tegen de weg bij een Sno-Park gaan staan (net als gisteren trouwens, maar dan aan de andere kant van het park). Een Sno-Park is een park waar in de winter diverse sneeuwscootertrails zijn uitgezet.
En kleine dingetjes, zoals drie verschillende soorten spechten (Downy Woodpecker, Red-headed Woodpecker en Northern Flicker) die we hier zagen, maakten zelfs deze overnachtingsplek toch weer leuk.

In de sneeuw bij Crater Lake

Marijn werd op zijn verjaardag verrast met een mooie tekening van Linde en Floor: papa met fototoestel voor de camper. En van Inge een handboek natuurfotografie, zodat hij voor de rest van de vakantie misschien iets minder tijd nodig heeft om goede foto's te maken.

Het was nog een klein ritje vanochtend naar Crater Lake National Park. Het grootste deel van het park is nog dicht vanwege de meters hoge sneeuw die hier nog ligt, maar via dat deel van de weg dat sneeuwvrij is gemaakt kun je nog wel bij het meer komen.
Crater Lake is de caldera van Mt. Mazama. Deze vulkaan is na dagenlange erupties in elkaar gezakt en heeft een enorm gat van zo'n 7 bij 10 km achtergelaten, ommuurd door hoge rotswanden. Het gat is daarna gevuld met regen- en smeltwater waardoor Amerika's diepste meer is ontstaan (592 meter). Het bijzondere aan dit meer is dat het door geen enkele rivier gevoed wordt en dat er geen enkele rivier ontspringt.
Door het bijzonder heldere water kunnen er mossen groeien tot diep in het water. Hierdoor ziet het water er op heldere dagen extreem blauw uit. En wij hadden gelukkig best mooi weer vandaag.

Omdat de wandelpaden nog niet begaanbaar zijn, zijn we op onze sneeuwschoenen een stuk langs de rand van de caldera gelopen met steeds prachtige uitzichten op het meer. Wel oppassen voor de overhangende sneeuwluifels, want als je daar doorheen zakt vertel je het niet na.
We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze eerste familiefoto te maken, met allemaal een gevonden zonnebril op. Ja, gisteren vond Floor alweer onze 4e zonnebril van de vakantie.

Licht ontvlambare Inge

We hebben de ochtend op de oersaaie KOA camping in Klamath Falls gebruikt om alles weer op orde te brengen: wassen, douchen, afvalwatertanks legen, vers water bijvullen, propaan bijvullen (voor fornuis, koelkast en verwarming), mail lezen, weblog bijwerken en Skypen met het thuisfront. Vervolgens nog even benzine tanken en boodschappen doen.
Helaas was het internet op de camping bijzonder traag en werd de verbinding meerdere keren verbroken. Foto's plaatsen op de weblog wilde niet lukken en het Skypen was ook een beetje behelpen.

Op de route naar Crater Lake National Park zijn we in Collier Memorial State Park wezen kijken bij een outdoor museum van 'logging' materieel. Van karren om gekapte bomen uit het bos te slepen tot enorme spoorrailsleggers, het meeste gedoneerd door logging companies. We kregen van een van de zeer aardige vrijwilligers een korte tour over het park aangeboden, waardoor we wat beter inzicht kregen in hoe het zich door de tijd heen ontwikkeld had.
Voor Linde en Floor was het weer een prima geschiedenisles en werd een graai achter de balie gedaan voor enkele souvenirs, waaronder twee boekjes uit 1967 met een verhaal over de Klamath Indianen. Erg leuk en leerzaam.
Ook mooi was de Osprey (visarend) die in een boom op het terrein een nest had. De arend zat mooi bij zijn nest.

's Avonds hebben we weer een worstje geroosterd boven het kampvuur op een eenvoudige maar leuke camping (10 plekken) in Jackson F. Kimball State Park naast een prachtig blauwe lagune.

Dat Inge licht ontvlambaar was wisten we, maar dat ze de droge dennennaalden naast haar spontaan kon laten branden wisten we nog niet.
'VUUR!', riep Linde. 'Naast je mama! Nee, andere kant!'
Marijn had even eerder daar met zijn kampvuurpook gestaan en die was blijkbaar nog zo heet dat de droge dennennaalden begonnen te branden. Er is hier dus weinig voor nodig om een bosbrand te laten ontstaan.

Ondergrondse (2) en bovengrondse avonturen

Onze behoefte naar ondergrondse avonturen was nog niet verzadigd. Dus ook vandaag zijn we weer onder de grond gedoken in Lava Beds. Nu 4 keer.
Vooral de laatste, Golden Dome, was erg mooi. De ingang was een steile trap naar beneden, waar je erg op je rug en hoofd moest passen, vandaar ook de bijnaam 'headache rock'. Een beetje spannend in deze grot was dat je een paar keer kunt kiezen tussen 2 tunnels. Niet al te lastig, maar als onervaren holbewoners toch even oppassen.
Deze lava grot had net als Valentine Cave gisteren een goudkleurige schittering op het plafond, maar dan nog veel uitbundiger. Ook waren er nog nauwelijks stukken ingestort, waardoor de tunnels nog helemaal ongeschonden waren.
Inge en Linde hadden inmiddels genoeg van het ondergrondse, dus Marijn en Floor gingen met z'n tweetjes. Floor vond het prachtig en kwam dan ook met enthousiaste verhalen weer boven de grond.

Marijn had op het vervolg van de route enkele Wildlife Refuges gevonden waar hij hoopte nog wat vogels te kunnen spotten. Hij begint langzamerhand de kuren van een echte vogelaar te vertonen. Soms berust Inge erin, dan weer probeert ze hem te overtuigen dat het op tijd aankomen op een camping ook wel prettig is. Maar er waren autoroutes door de refuges, dus hoe lastig kon het zijn?
De eerste was in Tule Lake. De grindweg (16 kilometer) begon nog aardig, maar al na enkele kilometers werd het wasbordeffect erger en erger. Met de personenauto hebben we daar al heel wat ervaring mee en weten dat je er niet te langzaam over heen moet rijden. Met de camper hebben we dat ook even geprobeerd. NIET DOEN!!! Wat een kabaal! Het servies heeft het overleefd, maar we zijn benieuwd welke gebreken we de komende dagen tegen gaan komen, want dit was geen handige actie!
Ook de stofwolken die we achterlieten waren enorm. En niet alleen achter ons. Stilletjes aan waren we ook in de camper stof aan het happen en het grote voorraadruim zat ook onder een laagje stof. Dat werd weer schoonmaken.
Maar het meest vervelende was nog wel dat we op de een of andere manier van de route af waren gedwaald. Het kaartje dat we hadden bood onvoldoende soelaas, dus waren we aangewezen op het betere gokken. Omdat alles vlak was zonder bomen of struiken (wel met overal water) konden we ons qua richting nog aardig oriënteren, maar hadden we geen flauw benul of de gekozen wegen wel ergens toe leidden. Uiteindelijk is het ons gelukt, maar hebben we wat minder op de vogels kunnen letten. Het leukste waren de tientallen witte pelikanen die we zagen, soms gedwee dobberend, dan weer vlak voor de camper opvliegend.

Maar er zat ook een positieve kant aan deze ervaring. Marijn is voorlopig even genezen van zijn Wildlife Refuges en we zijn er een paar hard voorbij gereden.

Ondergrondse avonturen (1)

Toen we vanochtend vroeg van het gratis campinkje in het Modoc National Forest vertrokken dachten we nog even het afval weg te gooien in een container 200 meter verderop langs de weg. We stonden nog niet stil of een hond van een nabijgelegen huis sloeg al aan. Vrijwel direct stond ook zijn baas op de weg: 'Hey mister, that's a private trash can! It does not belong to the Forestry!'. Sorry...

Om 9:00 uur stonden we voor het Visitor Center bij Lava Beds National Monument. Lava Beds kenmerkt zicht door de grote hoeveelheid lavagrotten, in totaal zo'n 700. Ca. 20 daarvan zijn eenvoudig bereikbaar voor bezoekers, maar ze zijn niet allemaal even toegankelijk.

We hebben er 6 bezocht, de langste was Valentine Cave. Dit is een mooie grot van 500 meter lang totdat hij dood loopt en je weer terug moet. Bij sommige anderen kun je aan het eind de grot ook uitklimmen.
Sommige delen van deze grot zijn meters hoog, bij andere stukken moet je diep door je knieën en oppassen op je hoofd. Zeker als je een plafond hebt dat bezaaid is met kleine lava stalactieten.
In deze grot lichten zie je soms een goudkleurige schittering op de wand en het plafond als gevolg van de lichtreflectie op waterdruppeltjes die op een coating van hydrofobe bacteriën zitten. Het ziet er heel bijzonder uit.

Het lopen in de grotten was vandaag beter vol te houden dan wandelen bovengronds. Met 10 graden in de grot en 29 graden in de schaduw (die er nauwelijks was) bovengronds, was je blij als je weer even een lava grot in kon.

De thuis gekochte led lamp die we gisteren ook al gebruikt hadden, kwam weer goed van pas. Hij is vele malen beter dan de grote lampen die we hier te leen kregen en slechts matig licht gaven. En dat voor maar €5. De batterijen zijn zelfs duurder dan de lamp. Daarnaast hebben we allemaal ook nog hoofdlampen en een grote voorraad reservebatterijen bij ons. En als niets meer werkt hebben Linde en Floor nog een opwindbaar led lampje (met dank aan Lillian). Je wilt in zo'n grot niet zonder licht komen te zitten!

Rond het middaguur ontstond achter de heuvels uit de enorme aangrenzende vallei een vage rookwolk. Niet heel veel later was als gevolg van de harde wind van de onbewolkte lucht met vergezichten van meer dan 100 kilometer, niets meer over en roken we een indringende brandlucht. Navraag bij het Visitor Center leerde dat we ons geen zorgen hoefde te maken en dat er elke week wel een boer is in de vallei die zijn land afbrandt. Gelukkig was later op de dag (nu dankzij de harde wind) de heldere lucht wedergekeerd.

Linde en Floor waren eind van de middag weer heel fanatiek bezig met een junior ranger programma, waardoor het schoolwerk er bij in schoot. Maar zo'n junior ranger programma is een goede vervanger voor een natuurles.

Dag 23

Eergisteren had de campingeigenaresse ons nog een tip gegeven om naar de Subway Cave te gaan. Deze lava tube is voor iedereen gemakkelijk toegankelijk, je kunt overal rechtop lopen, de kans dat je verdwaald is nul en is een maar paar honderd meter lang. Speciaal voor dit soort ondernemingen hadden we thuis een aparte lamp aangeschaft die uitstekend functioneerde. Zo kregen we nog beter een indruk van hoe de tunnel er uit ziet.

Na deze ochtendwandeling ging de reis verder naar Mc Arthur-Burney Falls Memorial State Park. Het hoogtepunt van dit park is Burney Falls, één van de mooiste watervallen die we ooit gezien hebben. Deze waterval wordt niet alleen gevoed door de rivier die zich naar beneden stort, maar links en rechts van de waterval komt over tientallen meters het water ook uit de bergwand als een soort watergordijn. Dat komt doordat het regen- en smeltwater door het poreuze vulkanische gesteente sijpelt, totdat het op een ondoordringbare steenlaag stuit. Daar stroomt het water ondergronds verder tot het ergens een uitgang vindt. Zeker in het voorjaar is deze waterval prachtig.

De verdere wandeling door het park was ook mooi. Leuke, niet eerder geziene bloemetjes, een slangetje, een reetje en een Western Tanager die zich uitgebreid aan het wassen was in de rivier nadat hij ons eerder te snel was af geweest.
En wat we eerder alleen maar in films gezien hadden was een echte chain-gang (maar dan zonder de chains) van 15 in het oranje gehulde mannen (en één bewaker) die zich blijkbaar nuttig hadden gemaakt in het bos. Het leek ons niet handig om hier een foto van te maken, dus je moet ons maar op ons woord geloven.

Verder naar het Noorden meende Marijn het ABS systeem van de camper te moeten testen toen er een paar kraanvogels langs de weg stonden. Hoewel we die eerder hebben gezien, blijven het bijzonder statige vogels.
Even later moest er gekeerd worden voor een uil die op een paal zat. Zelfs nadat de telelensopname voldoende uitvergroot was, was dit exemplaar niet terug te vinden in de vogelgids van Noord Amerika. We zijn benieuwd welk exemplaar de houtsnijder in gedachte had.

Lassen Volcanic

Toch even teruggekeerd naar Lassen Volcanic, om een wandeling te maken door het vulkanische landschap naar Crags Lake, een voormalig kratermeertje. Van de krater was overigens nauwelijks meer iets te herkennen.
De wandeling er naar toe liet zien hoe droog het hier kan zijn. De zwartgeblakerde boomstammen herinnerden aan regelmatige bosbrandjes. Toch is men hier van mening dat er meer bosbranden nodig zijn om het natuurlijk evenwicht in stand te houden. Sommige boomsoorten dreigen de overhand te krijgen, waardoor nieuwe bosbranden oncontroleerbaar kunnen worden.

Wat ook opviel waren de fel geel-groene mossen (Wolf Lichen) die complete takken van bomen bedekten. De Natives gebruikten dit om o.a. manden, hout en veren mee te kleuren.

Kenmerkend voor het kratermeertje was dat er omheen alleen maar vulkanisch gesteente lag, scherpe stenen waar je gemakkelijk je handen aan open kon halen. Wel enkele bomen hadden hier een plekje kunnen veroveren, maar verder was er weinig begroeiing.

En zowaar alweer een zonnebril gevonden, de derde in 3 weken tijd.

Stand-up comedians van Lake Shasta Caverns

Druipsteengrotten hebben ze niet alleen in België. Hier hebben ze ook erg veel van deze grotten, maar nauwelijks in het Westen. Voor de grot die wij bezocht hebben, Lake Shasta Caverns, moet je eerst met een boot Lake Shasta over, dan een stukje met een bus (die ze eerder ook het meer over hebben moeten varen) en tenslotte de rondleiding door de grot.
De boottocht wordt aangeprezen als een 'catamaran cruise across Lake Shasta's sky-blue waters'. Toegegeven het meer was prachtig van kleur, zeker in combinatie met het rode zand aan de oevers, maar een cruise zou ik niet willen noemen. De stuurman - die het belangrijk vond om even te melden dat een liefhebbende echtgenoot, een trotse vader, een verantwoordelijke zoon, een oorlogsveteraan en by the way a big dreamer was - was op zich best grappig, maar gelukkig had hij maar 15 minuten voor z'n jolige bui. De buschauffeuse deed daarna haar best om de stuurman te overtreffen.
De gids in de grot was gelukkig iets serieuzer en vertelde gedetailleerd over het ontstaan en de ontdekking van deze grot. Een mooie uitleg naar de kinderen was dat 'stalacTites hold themselves Tight to the ceiling' en de 'stalagMites grew Mighty'. Heel wat veelzeggender dan onze Belgische uitleg in het verleden 'de tieten die hangen'. Het is één van de mooiere druipsteengrotten die we ooit gezien hebben. Prachtige druipsteenformaties in allerlei variaties en veel minder massaal dan de grotten van Han.

's Middags togen we naar Lassen Volcanic National Park. Daar aangekomen bleek dat het park via het Noorden nauwelijks toegankelijk was. We wisten dat de weg door het park dicht kon zijn, maar zelfs het Visitor Center en Ranger Station waren ook dicht. Om bij de Zuidelijke ingang te komen zouden we zo'n 200 kilometer moeten omrijden.
Om ook daar niet voor een gesloten poort te komen staan, zijn we in de buurt op een camping gaan staan en hebben ons daar bij laten praten. Blijkt dat aan de Zuidkant het Visitor Center nog wel open is, maar verder kom je het park niet in. Aan de Noordkant kun je toch nog zo'n 16 kilometer de weg volgen en wellicht is daar nog wat te wandelen. Dat zien we morgen dan wel. Vandaag zijn we niet verder gekomen dan zo en dan een blik op Mount Lassen.

Op de camping wees de eigenaresse ons met haar golfkarretje de kampeerplek en Linde en Floor mochten met haar meerijden. Dat vonden ze erg leuk.

Tijdens het schrijven van dit verhaaltje bleek dat de camper eigenlijk iets te schuin stond voor de slaapplek boven de bestuurderscabine. Zonder waarschuwing kwam Floor ineens van achter het gordijntje 1,5 meter naar beneden gedonderd. Net zoals 3 jaar geleden en later ook nog eens uit een stapelbed op de boot naar Zweden.