Soms te vroeg, soms te laat in het seizoen

En vannacht waren inderdaad de wolken opgetrokken en zagen we de prachtig witte Mt Adams voor onze neus liggen. Voor de rest van de dag begeleide de berg ons steeds op onze route.
De heldere ideeën zijn nog achterwege gebleven, maar voor vandaag hadden we leuke plannen.

We hebben een mooie wandeling gemaakt in Conboy Lake National Wildlife Refuge. Eerst liepen we langs een wetland waar tegenwoordig zo'n 25 Sandhill Crane (kraanvogel) paartjes nestelen. We waren eigenlijk wat te laat in het seizoen, maar eentje hebben we er toch nog gezien.
Mooi waren ook de bloemen, de rupsen en 4 slangetjes (model zwart-gele tuinslang).
De route terug liep door het bos waar we veren gevonden hebben voor de dromenvangers die de dames willen gaan maken.

's Middags zijn we bij de Ice Cave gaan kijken. De grot deed zijn naam eer aan, want hier waren volop ijs-stalagmieten en stalactieten. Eerst gingen we linksaf voor het langste deel van de lavatunnel, maar liepen al snel tegen een laag ijswater aan die te diep was om doorheen te lopen. Die plek heet dan ook de Ice Pool. Wat minder voorbereidde grotgangers die na ons kwamen liepen op hun gymschoenen zo de val in; natte voeten dus.
Marijn probeerde via de wand nog wat verder te klauteren, maar dat werd al snel te lastig. Wel waren verderop in de tunnel volop ijsformaties te zien.
We waren hier eigenlijk net te laat in het seizoen. Het ijs was behoorlijk aan het smelten en was poreus geworden. Dat was ook te zien aan de vele ijsrestanten op de vloer.
We zagen hoe een klein ventje het nodig vond om een grote ijspilaar (van vloer tot plafond) kapot te trappen en pa die er niet eens iets van zei. Erg jammer dat mensen het zo voor elkaar verpesten.
De route rechtsaf was ook erg glad over de met ijs bdekte lavastenen, maar dat lukte. Een enkele keer moesten we ons door een nauwe opening wurmen. Al snel zagen we hier licht aan het eind van de tunnel en konden we naar buiten kruipen.

Het typische aan dit gebied is dat je voor een aantal zaken zoals Conboy Lake en de Ice Cave eigenlijk in april hier moet zijn, maar dat in juli pas alle wegen open zijn. Ook al kun je niet op elke plek op exact het juiste moment daar zijn, wij hebben in ieder geval een prima dag gehad.

Hoe leuk kan sneeuw zijn?

Omdat we op de route naar het Noorden toch langs Cruise America in Portland reden hebben we snel een paar kleinigheidjes laten verhelpen. Daarna reden we verder naar Washington om via de Noordoever van de Columbia River naar het Oosten te rijden.

Een aardig pauzeplekje was Steigerwald National Wildlife Refuge waar een Northern Harrier (Henry?) laag bij de grond zijn knappe vliegkunsten voor ons vertoonde. Meer dan de parkeerplaats hebben we overigens niet gezien van het Refuge.

Een volgende stop was Beacon Rock State Park. Dit is één van de favoriete plekken voor Kyte surfers op de Columbia River. Je bent hier vrijwel dagelijks verzekerd van een stevige wind en er is geen beroepsscheepvaart op de rivier. Naast wat vrijetijdsvissersbootjes heb je het rijk alleen. Het was leuk om ze daar bezig te zien. Moeten we misschien ook maar eens proberen...

In verband met de drukte dit weekend gingen we nu maar op tijd op zoek naar een camping. De eerste was natuurlijk weer vol. TomTom zat er weer naast en krijgt een schop onder z'n h..
Het Visitor Center bij de Hood River bridge belde voor ons naar een camping in Trout Lake maar daar werd niet opgenomen. Maar net toen we weg wilden rijden, kwam de aardige dame naar buiten gerend. De camping had terug gebeld en er was één campinggast niet op komen dagen. We hadden dus een plekje. De camping lag ook nog eens op onze geplande route, dus we hadden geluk!

Nadat we ons plekje veilig hadden gesteld op de camping reden we een klein stukje terug naar het Mt. Adams Ranger Station voor wat informatie omtrent de wandelmogelijkheden hier en vooral de status van de wegen door het binnenland. Veel van die wegen zijn gesloten in de winter.
Maar net toen we de parkeerplaats opdraaiden ging de luxaflex van het Ranger Station naar beneden. En in verband met Memorial Day waren ze de komende twee dagen ook dicht.
Er lag buiten nog wel wat informatie en al snel hadden we in de gaten dat alle doorgaande wegen nog dicht zijn als gevolg van de sneeuw. Dat was een forse tegenvaller.
We wilden graag naar de Oostzijde van Mount St. Helens National Volcanic Monument, maar de route daar naar toe zou nu ineens een kleine 200 kilometer langer zijn. Kortom, het is tijd om de route te herzien. We gaan er eerst een nachtje over slapen. Als de wolken vannacht optrekken en we morgenochtend vanaf de camping recht tegen de besneeuwde Mt. Adams aankijken krijgen we misschien nog heldere ideeën.

Falls, falls, falls en nog eens falls

Na een nacht aanhoudende regen en 's ochtends nog steeds regen zeiden we tegen elkaar dat we vandaag niet nog een keer in de regen zouden gaan wandelen. Eigenlijk stond Silver Falls State Park op de agenda, een park met veel prachtige watervallen. Maar omdat we al genoeg mooie watervallen hebben gezien, is het niet erg als we er een paar overslaan.

Maar hoe meer we in de buurt kwamen van Silver Falls, hoe beter het weer werd. Tegen de tijd dat we bij het park waren, hing er nog een enkele dreigende wolk, maar was het prima wandelweer. We konden dus weer op pad.

De belangrijkste attractie van Silver Falls is de Trail of Ten Falls, 10 mooie watervallen in de North Fork Silver Creek die door een gematigd regenwoud stroomt. Bij drie daarvan kun je achter de waterval langs lopen, toch wel heel speciaal en vooral leuk voor Linde en Floor.

Zeven van de watervallen hebben we 's middags via een mooie wandeling gezien. Waterval acht toen Inge aan het koken was en waterval negen toen Inge met de afwas bezig was. Nummer 10 was minder imposant, lag wat ver van de route af en hebben we dus niet gezien.

We hadden eigenlijk gedacht om hier op de camping te blijven staan, maar hoorde al snel dat de camping vol was. Daar waren we al bang voor. Het is hier namelijk Memorial Weekend, en dan trekken de Amerikanen er op uit.
Maar niet getreurd, onze TomTom kent ook campings dus we gingen vol goede moed op pad. Maar na een stuk of drie TomTom campings die niet bleken te bestaan en een andere camping die ook vol was, zakte de moed ons enigszins in de schoenen. Uiteindelijk vonden we ruim 100 kilometer verder om 21:30 uur toch nog in een camping die ons op een vrije invalideplaats lieten staan.

The Blue Hole

Na het ontbijt zijn we nog een keer in het warme bad gesprongen. Een prettige afwisseling bij de alweer vier dagen aanhoudende koude regen.

Daarna hebben we een paar kilometer gelopen van de 27 mijl lange McKenzie River Trail. Het stuk dat wij liepen volgde uiteraard de McKenzie River en leidde ons door een sprookjesachtig bos waar alles op de bodem bedekt was onder een dikke laag mos.
Uiteindelijk kwamen we uit bij The Blue Hole, een prachtig azuurblauw meertje. De rivier die we steeds volgden lijkt te ontspringen uit dit meertje. Slechts enkele stroompjes komen hier uit de rotsen en stromen in het meertje. Maar in feite komt de rivier hier weer bovengronds, nadat hij daarvoor een forse afstand in het poreuze lavagesteente ondergronds heeft afgelegd.
Lang zijn we niet op deze prachtige plek gebleven, want het was koud en erg nat. Regenjassen, -broeken en gamaschen waren weer onmisbaar vandaag.

Iets verder stroomopwaarts waren nog twee mooie watervallen die we eigenlijk als onderdeel van een wandeling hadden willen bekijken. Maar twee regenwandelingen op een dag vonden wat veel van het goede en gelukkig konden we beide watervallen ook met de camper bereiken. Ze waren allebei erg mooi, zeker nu er met al deze regen extra veel water naar beneden kwam.

Eind van de middag zijn we weer gaan staan op onze favoriete overnachtingsplek, in ons eentje op een gratis Sno-Park parkeerplaats, de vierde alweer in zeven dagen. Zeker nu de dollar steeds duurder wordt, is dit mooi meegenomen.

Hot Springs part 3

In het Ranger Station van de McKenzie River kregen Linde en Floor een tasje met diverse kleine souvenirtjes en een stripboekje met het verhaal achter 'Smokey Bear', de beer die in Amerika altijd als symbool wordt gebruikt om de gevaren van bosbrand onder de aandacht te brengen.
Midden vorige eeuw werd een ploeg brandweermannen ingesloten bij een grote bosbrand en overleefde dit op miraculeuze wijze. Ook een klein beertje had de brand overleefd. De mannen ontfermden zich over het beertje en kreeg de naam 'Smokey Bear'.

De dame van het Ranger Station wees ons op een wandeling naar de Proxy Falls. Dit zijn twee mooie watervallen, een grote en een kleine, die allebei over bemoste hellingen en boomstammen naar beneden komen. Het bijzondere van de kleinste is dat het water aan de onderkant verdwijnt in de bodem zonder dat je kunt zien waar het blijft. Het zakt gewoon door het poreuze lava gesteente heen. Ook de wandeling er naar toe was erg mooi en afwisselend. Helaas wel nat en de weersvoorspelling is dat het nog een tijdje zal blijven regenen.

Langs de McKenzie River hadden we een derde hot spring op het oog, de Bigelow Hot Spring. We hadden ‘m snel gevonden en we hadden geluk deze keer; we waren helemaal alleen. Hij ligt direct naast de rivier, dus je kunt steeds switchen van warm naar koud. Er was één probleempje: het rivierwater stond wat hoog, waardoor het badje van de hot spring dezelfde temperatuur had als de koude rivier.
Maar we zijn niet voor één hot spring te vangen, want er is hier ook nog een commerciële hot spring: Belknap Hot Springs. Het bad ziet er weliswaar uit als een normaal zwembad, maar het water komt uit een natuurlijke bron. We hebben dus toch nog lekker warm gebadderd in de regen.
We besloten hier maar gelijk ons kamp op te slaan, waardoor we onbeperkt toegang hebben tot de warme baden. We gaan vanavond zeker nog een keer.

Stoned in een Hot Tub

Lava River Cave in Newberry, de langste lava tunnel van Oregon, was helaas nog dicht, ondanks het bordje bij de ingang waarop stond 'Open May-September'. De boete van $300 schrikte ons voldoende af en we hadden al heel wat lava tunnels gezien, dus zo'n ramp was het nou ook weer niet.

Een uurtje verderop in Bend wilden we dat er even naar de waterpomp van onze camper gekeken werd. Hij maakte eigenlijk al vanaf dag 1 een niet echt lekker geluidje, maar de laatste tijd werd dat steeds erger. Het euvel was snel verholpen dankzij de gratis service van RV Repair Coach Masters. Het bleek gelukkig slechts een slechte afstelling van de pomp te zijn.

Verder op de route reden we door het erg gezellig uitziende en goed verzorgde wildwest stadje Sisters. Heel anders dan de talloze dorpjes waar we eerder op de vakantie doorheen zijn gereden, die ook doen denken aan vroeger tijden, maar dan vooral vergane glorie.
De pompbediende die ons hier hielp kwam om de paar minuten een praatje maken, het duurt nl. even voordat onze tank vol is. We waren vandaag al zijn tweede Nederlandse klant. De vorige kwam uit Rotterdam. Toch opvallend, want we zitten hier niet bepaald op de gangbare route voor veel toeristen.

Het einddoel van vandaag waren de Terwilliger Hot Springs. Ook hier weer meerdere pools op een helling in een mooi regenwoud waarbij het lagere badje steeds een paar graden kouder is.
Het was in de loop van de middag wel gaan regenen. We hadden dan ook hoop dat we hier lekker in ons eentje zouden kunnen relaxen, maar dat was dus ijdele hoop. Niet dat het nou zo druk was, maar het waren wel een aantal vreemde snuiters. Roken en alcohol zijn verboden bij de pools, maar dat waren de meeste vergeten. De weeïge wietlucht kwam je tegemoet (net als de vorige keer trouwens) en helemaal helder keken sommigen ook niet meer uit hun ogen. Degene die bij ons in de pool zat, was zo stoned als een garnaal. Maar goed, hij deed verder geen rare dingen, dus we lieten ons plezier er niet door bederven.
Badkleding was hier optioneel, dus wij hadden ons badpak deze keer maar aangedaan. En wat zagen we bij aankomst . . . iedereen in z'n nakie. Vandaag waren wij dan maar de preutse Nederlanders. Het voelde bij deze hot springs wel zo prettig.

Obsidiaan

Newberry National Volcanic Monument is op dezelfde manier ontstaan als Crater Lake, maar heeft niet zo'n mooi verzonken kratermeer. Hier heb je wel meer variëteit in vulkanisch gesteente, waaronder Obsidiaan. Obsidiaan is een gitzwart gesteente met vaak vlijmscherpe randen. Je kunt het het beste vergelijken met zwart glas. Obsidiaan ontstaat als lava zeer snel afkoelt. Daarvan wilden we graag wat mee naar huis nemen.
Bij aankomst in het park hadden we echter wat pech. Het Visitor Center was dicht en ook de weg waar vandaan de wandeling naar de 'Big Obsedian Flow' begon. Die zou komend weekend op Memorial Day pas open gaan. En daarbij was het weer behoorlijk anders dan de afgelopen periode. Het was nu 7 graden en het regende, 20 graden kouder dan gisteren.
Na even dubben hebben we toch besloten de wandeling te maken. Dus eerst 2 mijl over de autovrije verharde weg (en later weer terug) voordat we aan de eigenlijke wandeling konden beginnen. Daar kwamen onze sneeuwschoenen ook weer van pas, want er ligt ook hier nog veel sneeuw. Het geplande rondje hebben we wat ingekort, want al snel zagen we de obsidiaan liggen. En daar was het ons om te doen. Prachtige glimmende zwarte stenen en zeker nu ze nat waren van de regen. Nadat we enkele mooie stenen verzameld hadden, vonden we het wel genoeg, want we waren inmiddels koud en behoorlijk nat.

Bij thuiskomst hebben we de camper volgehangen met al ons natte spul en de stenen uitgestald. Toen bleek waar we al een beetje bang voor waren. De mooie stenen zijn droog een stuk minder glimmend. Maar toch zijn we blij met onze aanwinst.

90 kilometer rijden voor een warm bad

Uit een boek dat we 3 jaar eerder in Amerika hebben gekocht, hebben we de locaties van enkele hot springs gehaald, waaronder de Umpqua Hot Springs bij Tokatee Falls.
Omdat het vandaag zondag is, wisten we dat we niet alleen zouden zijn. Aan het begin van het wandelpad stond dat het gebruikelijk is om hier naakt te badderen, dus de badkleding lieten we achter in de camper. Eenmaal bij de hot spring bleek dat niet alle Amerikanen zich hier aan hielden, preuts als ze zijn.
De hot springs bestaan uit 8 poeltjes op een helling met 20 meter lager de rivier. In 6 hiervan kun je met zo'n 5 à 6 man zitten. Elk lager gelegen poeltje is zo'n 2 graden kouder, dus je hebt hier ook nog de luxe om de gewenste temperatuur te kiezen. Omdat we er vroeg waren, waren er nog maar zo'n 10 man, dus ruimte genoeg.
Na een tijdje wilden Marijn en Floor even afkoelen en gingen naar het minst warme poeltje. Een zwart-geel slangetje had blijkbaar hetzelfde idee, want ook die bewoog zich langzaam richting dat poeltje. Zeer waarschijnlijk een ongevaarlijk slangetje, maar toch, en omdat dit poeltje nogal modderig was, lieten Marijn en Floor het poeltje voor wat het was.
Na ruim een uur waren we door en door warm en hielden we het voor gezien. Dit soort hot springs blijven erg leuk zo midden in de natuur.

Een paar kilometer verderop zijn we naar de Toketee Falls gelopen waar ook het dorpje naar vernoemd is. Dit is een erg mooie waterval die zich in etappes tussen de basaltkolommen naar beneden stort.

We stonden vanmiddag op tijd op een camping, omdat we een 95% zonsverduistering goed wilden zien. We hadden er weinig vertrouwen in omdat het steeds behoorlijk bewolkt was, maar net voordat de verduistering op zijn hoogtepunt was viel er een gat in de bewolking waardoor we het toch goed konden zien, mede dankzij de eerder gekochte eclipsbrilletjes.