Verloren dag
Vandaag pakken we de veerboot naar Port Townsend om vervolgens door te rijden naar Olympic National Park. Gistermiddag werden we er nog op gewezen dat één van de twee boten uit de vaart is genomen, dus dat we wel moesten reserveren, zeker met zo'n camper. Maar eerst nog even boodschappen doen.
Ondertussen kwamen we erachter dat het rechter-achterlicht (incl. rem- en knipperlicht) het niet doet. Dat rijdt toch niet prettig, dus maar even naar een garage gereden voor de kleine reparatie. Hij kon ons echter niet verder helpen. Het bleek zo'n moderne led-verlichtingsunit te zijn, waar niet zomaar een lampje van vervangen kan worden.
Toen maar de Traveler's Assistance van Cruise America gebeld. Na 3 uur wachten - ondertussen wel de boodschappen gedaan - en enkele telefoontjes verder, werden we naar Precision Tire verwezen, een andere garage in Oak Harbor. Daar werd nogmaals het achterlicht gecontroleerd en bleek dat de complete unit defect was. Die hadden ze echter niet voorradig, net zo als in de rest van de stad. Bestellen kon wel, maar dan zou hij er pas morgenochtend zijn. Aangezien we eigenlijk geen keus hebben zit er niets anders op dan hier nog wat langer rond te hangen.
Het lange nutteloze wachten werd ook maar gelijk gebruikt voor de studie van Linde en Floor. Maar blijkbaar waren we allemaal ietwat prikkelbaar, want Floor en juf Inge hadden een behoorlijke aanvaring. De lesmethode die gehanteerd wordt sluit niet helemaal aan op wat Floor gewend is. Waren juf Sietske en Marina er maar...
Nadat het achterlicht besteld was, inmiddels was het al 15:00 uur geweest en waren we krap 20 kilometer opgeschoten, zijn we nog even naar Fort Ebey State Park gereden om de dag niet helemaal in mineur te laten eindigen.
Daar konden we uitwaaien op het strand, stak een zeehond z'n kop even boven de golven uit en lieten een tiental zwarte scholeksters zich mooi op de foto zetten.
Aan het eind van de dag zijn we weer terug gereden naar Precision Tire, want we mochten van de aardige eigenaar achter op zijn terrein met de camper overnachten.
Lang wachten bij de USA border
Nog steeds zijn we vroeg wakker, dus om 7:00 uur zaten Linde en Floor al voor het ontbijt aan het schoolwerk dat ze mee hadden gekregen van de juffen. Ze vonden het nog leuk ook. De vaart zat er dusdanig in dat we bang zijn dat ze er wat snel doorheen zijn. Het was nog wel even wennen met juf Inge. Ze heeft duidelijk niet dezelfde autoriteit als de juffen op school.
Vandaag zijn we in de regen afgezakt naar de USA. Al met al ruim 2 uur bezig geweest met wachten, camper laten inspecteren, formulieren invullen, vingerafdrukken en foto's maken. Redelijk vermoeiend, maar dat hoort erbij. Een gekiemd zaadje dat Linde gisteren in een beker met aarde had gezet, stond pontificaal op het dashboard. Dat mocht Amerika natuurlijk niet in en werd vernietigd! De vriendelijke douanier die het papierwerk afhandelde werkte niet echt snel, maar gaf de dames nog wel een visum stempel op hun hand. Zij mochten dus ook mee.
Rond lunchtijd waren we in Larabee State Park en hebben daar tijdens een regenpauze over het strand gestruind in een leuke baai. De eerste paarse zeesterren waren al weer snel gespot. Wat ook leuk was, waren enkele meeuwen die continu schelpen op de keien kapot lieten vallen om ze vervolgens op te peuzelen.
Daarna zijn we doorgereden naar Deception State Park en hebben we bijtijds een plekje op de erg rustige camping opgezocht. We zullen er wel op tijd in liggen vanavond.
Tas terug, camper weggesleept
Na een wat ongemakkelijke nacht (Linde en Floor waren om 03:45 uur al een filmpje van Kleine IJsbeer aan het kijken) en allemaal een knoop in onze maag van de jetlag, konden we vandaag de camper ophalen en de noodzakelijke boodschappen gaan doen.
Bij het hotel dachten we de 1½ week eerder verstuurde bear-spray van Lo Camps op te halen. Maar helaas die was onvindbaar. Dan maar eerst aan het eenvoudig, maar lekker ontbijtje waar we zelf wafels konden bakken. Bij het uitchecken was de bear-spray toch ineens gevonden, gelukkig.
Vervolgens de camper opgehaald. We kregen deze keer niet zo'n oud barrel mee, maar een vrijwel nieuwe (slechts 26.000 km op de teller). Even snel inruimen en op weg. Maar net toen we op het punt stonden te vertrekken, bleek dat de sleutel van de camperdeur nogal gammel was. Nadat het slot vervangen was konden we dan toch op pad.
Eerst langs de Safeway de boodschappen en toen naar de MEC (Mountain Equipment Co-op) voor de eerder bestelde bug shirts van Linde en Floor. Het was gelukkig niet de eerste keer dat we in een camper reden, want het was mega druk in het centrum van Vancouver. Een parkeerplek bij de MEC was ook niet snel gevonden, maar na wat rondjes gereden te hebben stonden we direct voor de deur. Bij terugkomst keken we toch wel raar op. De rij geparkeerde auto's was weg, inclusief onze camper. Hier hadden we ‘m toch neergezet?
Navraag bij een winkel leerde dat tussen 15:00 en 18:00 uur deze parkeerstrook veranderd in busbaan. Hoe verzin je het! Alles wat om 15:00 uur nog geparkeerd staat, wordt dan weggesleept.
Een uur later hadden we de camper al weer terug. Wegsleepkosten $100 en een parkeerbon van $50. Dat waren toch wel dure bug shirts op deze manier.
Ondertussen hadden we een SMS van British Airways ontvangen dat de 5e tas vanavond zou arriveren. Na wat telefoontjes konden we die om 20:30 uur ophalen op het vliegveld. Wel het slot eraf geknipt, maar een kniesoor die daarop let. We waren allang blij dat we de tas terug hadden en o.a. de TomTom weer konden gebruiken (de oplader zat in die tas) om ons door Vancouver heen te loodsen.
Dat was een enerverende dag! We wisten dat het drukke dag zou worden, maar het hadden het ons toch wat anders voorgesteld.
En weer een tas kwijt
We werden door Opa Rien, Oma Ans en Ome Paul met Bart & Roos naar Schiphol gebracht. Een voorspoedige reis, 5 plunjebalen ingecheckt samen voor ruim 100 kg, nog een gezellig drankje en weg waren we.
Eerst een uurtje naar Londen en daarna nog 9½ uur naar Vancouver. Een lange zit, maar dat hoort er nu eenmaal bij als je dit soort reizen wilt maken.
Toen we op Heathrow naar onze aansluitende vlucht liepen werden we gebeld door een aardige dame van de KLM. Beetje raar, want we vlogen met British Airways. Bleek dat één van de vijf plunjebalen niet was ingecheckt (niet gelabeld) en nog op Schiphol stond. Shit!!
Maar zo ongeveer begon onze vorige vakantie ook. Toen waren we een kinderdrager kwijt en hadden we in Calgary een rugzak op het vliegveld laten liggen. Alles is toen snel goed gekomen.
De dame van de KLM zou de tas naar Vancouver sturen en wij moesten bij BA een rapport op laten maken. Dat laatste konden we pas in Vancouver doen. Zij konden ons daar nog niets melden en we moeten maar hopen dat de tas morgen in Vancouver aankomt.
Daarna de shuttle gebeld voor het hotel en komen we vermoeid (en met een ongemakkelijk gevoel over de bagage) aan op onze hotelkamer. Het is dan 6.00 uur Nederlandse tijd.
Toch nog maar even op de site van BA gekeken naar de status van onze vergeten tas: niets te melden natuurlijk, behalve dan dat ze mijn telefoonnummer verkeerd hebben overgenomen. Niet handig. Ook maar eens naar de KLM gebeld om te kijken of zij iets meer weten, maar helaas ook daar niets. Er zit niks anders op dan morgen af te wachten. We hebben dan nog genoeg te doen in Vancouver voordat we echt op pad kunnen, dus als de tas morgen een keer arriveert, zijn wij weer blij.
